Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2009

Μερικές φορές, όπως είναι φυσικό, λυπάμαι που δεν είμαι στην Αθήνα. Το ότι η Λένα Πλάτωνος θα εμφανίζεται στο «Κύτταρο» το ήξερα ήδη· τώρα βλέπω ότι οι Αθηναίοι μπορούν να ακούσουν και τον Μιχάλη Σιγανίδη (ιδού). Τι να κάνουμε· ας θυμάμαι εγώ τις δύο περσινές συναυλίες…  Εύχομαι σε όσους φίλους έχουν την τύχη, να μην ξενερώσουν από το εναλλακτικό κοινό που φαντάζομαι θα σπεύσει επίσης· χαλάλι.

Μερικές φορές, νιώθεις σαν εξόριστος που μόνο κάποια καλώδια σε συνδέουν με τον κόσμο. Από την άλλη, αυτά τα καλώδια μπορούν να σε συνδέσουν με πάρα πολλά πράγματα, δεν γκρινιάζω. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως προτιμώ να περάσω δυο ή τρεις ώρες αλλάζοντας σιντί στο μηχάνημα, από το να πάω σε μια συναυλία· τέλος πάντων, όχι προτιμώ (φυσικά!), δεν μου κάνει μεγάλη διαφορά. (Στην ουσία: παρηγοριά στον άρρωστο…).

Καλή ακρόαση λοιπόν!

(οι καινούργιοι στο μπλογκ, μπορείτε -αν θέλετε δηλαδή- να δείτε σχετικά ποστ εδώ, για την Πλάτωνος, και εδώ για το Σιγανίδη).

Read Full Post »

…θα είναι φωσφοριζέ από φυσικού του. Καλά, το «από φυσικού του» συζητιέται…

Read Full Post »

Ένα μικρό απόσπασμα από την Ιστορία φοβερή, μια μισοτελειωμένη νουβέλα του Φώτη Κόντογλου που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» το 1937 και τώρα βρίσκεται στον έβδομο τόμο των Έργων του (Φημισμένοι άντρες και λησμονημένοι, Αθήνα: Αστήρ 1987· παρεμπιπτόντως, εδώ πρωτοδιάβασα για τον Παταγό, τον ταξιδευτή της κεντρικής Ασίας και της Αφρικής). Άδικα ξεχασμένος σήμερα ο Κόντογλου, πιστεύω επειδή ταυτίστηκε (και συνειδητά, προς το τέλος της ζωής του) με μια συγκεκριμένη συντηρητική και θρησκευτική νοοτροπία. Διαβάστε όμως αυτό· κι αν σας άρεσε, ψάξτε να βρείτε τον Πέδρο Καζάς.

Η νουβέλα αφηγείται τις χαοτικές περιπέτειες φανταστικών κουρσάρων, για να σας βάλω στο κλίμα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

…σκότωσα την πρώτη κατσαρίδα του έτους.

(όποιος μου ευχηθεί να τις κατοστήσω, του στέλνω την κατάρα του ΣυΜαλάκα, του γενάρχη των Φιλιππινέζων)

Read Full Post »

Μα, το ‘χει η μέρα σήμερα; Ορίστε:

α) Εδώ διαβάζω ότι «Στο νέο νομοσχέδιο του κ. Δένδια εκτός από την ποινικοποίηση της κουκούλας περιλαμβάνεται και η θεσμοθέτηση αργίας για τους δεσμοφύλακες. Προστάτης τους, ο Άγιος Λογγίνος, στον οποίο ο Πόντιος Πιλάτος είχε αναθέσει να επιβλέπει τη σταύρωση του Χριστού». Τώρα, αυτό σαφέστατα είναι ύπουλη υπονόμευση του δεσμοφυλακτικού (δεσμοφυλακτικού;) λειτουργήματος, έτσι; Και τώρα που το σκέφτομαι, ταύτιση -συλλήβδην- των φυλακισμένων με το σταυρωμένο Χριστό, ούτε ο Ζενέ…

β) Κι εδώ διαβάζω την απίστευτη είδηση ότι «Το «κουνούπι» ή «απωθητικό εφήβων» είναι μια συσκευή που εκπέμπει έναν ενοχλητικό ήχο ο οποίος λόγω συχνότητας μπορεί να γίνει αντιληπτός μόνο από άτομα κάτω των 25 ετών. Η συσκευή χρησιμοποιείται ήδη στην ολλανδική πόλη του Ρότερνταμ προκειμένου να αποτρέψει τις συγκεντρώσεις νέων στους δρόμους της πόλης».  Αμφιβάλλει κανείς ότι ήδη ο Μαρκογιαννάκης ετοιμάζει παραγγελία;

Θέλετε άλλα σχόλια; Ε, δεν έχει.

Read Full Post »

Πρωί-πρωί, και διαβάζω αυτό, ότι δηλαδή:

«Πρόστιμο ύψους 87.000 ευρώ επέβαλε η Νομαρχία Αθηνών, για πρώτη φορά, σε ιδιοκτήτη αποθήκης στη Νέα Ιωνία, την οποία οι Πακιστανοί ενοικιαστές της είχαν μετατρέψει σε άτυπο τζαμί.

Οι ένοικοι της πολυκατοικίας, στο υπόγειο της οποίας στεγάζεται, κατήγγειλαν τη λειτουργία του τζαμιού. Η Διεύθυνση Πολεοδομίας Βορείου Τομέα Νομαρχίας Αθηνών επέβαλε το πρόστιμο τον περασμένο Δεκέμβριο για αυθαίρετη «αλλαγή χρήσης της αποθήκης σε χώρο όπου συναθροίζονται άτομα για τελετή θρησκευτικών καθηκόντων».

Το πρόστιμο των 87.000 ευρώ επιβλήθηκε στον ιδιοκτήτη της αποθήκης.»

Δηλώνω πολύ ικανοποιημένος που στη χώρα μου λειτουργούν οι νόμοι, οι Πολεοδομίες και οι Νομαρχίες. Και η Εκκλησία, βεβαίως βεβαίως· και ο νοών νοείτω.

Read Full Post »

Ξεκινούν τη ζωή τους εντός του βίου μας σαν παιδικά βιβλία, με σκληρό συνήθως εξώφυλλο, παραδόξως συνήθως μη συντομευμένα, συχνά μάλιστα πολύ καλές μεταφράσεις, π.χ. του Κοσμά Πολίτη (Το ωραιότερο διήγημα του κόσμου). Μιλώ για τα βιβλία της αγγλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα, αυτά που συνηθίζουμε να αναφέρουμε ως παιδικά, και όμως εξακολουθούμε να διαβάζουμε και πολύ πολύ αργότερα. Για παράδειγμα: Στήβενσον, Το νησί των θησαυρών· Κόναν Ντόυλ, Σέρλοκ Χολμς (οποιοδήποτε)· Κίπλινγκ, Το βιβλίο της ζούγκλας, και Κιμ, και βέβαια Στάλκι και Σία·  Τσέστερτον, Η λέσχη των αλλόκοτων επαγγελμάτων, και αργότερα, όταν μαθαίνουμε πια να διαβάζουμε αγγλικά, The man that was Thursday. Τι έχουν αυτοί οι σιχαμεροί αποικιοκράτες και με γοητεύουν τόσο;

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »