Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2009

Ένα ποστάκι για καλές γιορτές, αγαπητοί αναγνώστες. Ο Δύτης θα φύγει αύριο και θα επιστρέψει σε δέκα μέρες, ίσα για να απαντήσει στα σχόλια και να ευχηθεί καλή χρονιά.

Έγραφα το καλοκαίρι για τις «Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη» του Τρυφώ, μια ταινία κομψή και βίαιη ταυτόχρονα βασισμένη στο δεύτερο βιβλίο του Ανρί-Πιερ Ροσέ (δείτε κι εδώ· παραδόξως, η αγγλική βίκι έχει περισσότερες πληροφορίες από τη γαλλική). Το πρώτο του βιβλίο είναι το περίφημο «Ζυλ και Τζιμ», γνωστό από την ταινία του Τρυφώ και πάλι. Όσοι με παρακολουθείτε από καιρό θα ξέρετε πόσο μ’ αρέσει αυτή η ταινία (και δεν είμαι ο μόνος βέβαια), και σκέφτομαι τώρα ότι δεν έχω πολλά περισσότερα να γράψω πέρα απ’ όσα έλεγα το καλοκαίρι. Για παράδειγμα, όταν έλεγα ότι «ο Τρυφώ καταφέρνει, χωρίς ούτε μια σκηνή ωμότητας ή βίας, λεκτικής ή σωματικής, να βγάλει γυμνή αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, που περιέγραψε κάποτε κι ο ίδιος ως εξής: “το ζευγάρι δεν είναι η τέλεια λύση, είναι όμως η μόνη που υπάρχει” (…) κομμάτια που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, αυτή είναι η ζωή, και είναι αυτή που έχουμε».

Ωστόσο μόλις ξαναδιάβασα το βιβλίο, που απέκτησα για δεύτερη φορά (περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Λίγο μπαγιάτικο, αλλά είπα ότι αρκετά σας βομβάρδισα με συνεχόμενες αναρτήσεις τις τελευταίες μέρες, κι έτσι άφησα για λίγο το μπλογκ σε αγρανάπαυση (αν και τα σχόλια στο προηγούμενο έσπασαν ρεκόρ). Τέλος πάντων, αλλάζουμε κλίμα· αντιγράφω από εδώ:

«Χαρακίρι» μέσα στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Βαρθολομιού στην Ηλεία επιχείρησε να κάνει στη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας ενός 62χρονου μια 44χρονη Κινέζα, προκαλώντας απίστευτη αναστάτωση. Πρόκειται για την αδελφή της νεαρής Κινέζας που έχασε τη ζωή της την περασμένη εβδομάδα στο λιμάνι της Κυλλήνης όταν το ΙΧ αυτοκίνητο που οδηγούσε ο 62χρονος από το Βαρθολομιό έπεσε μέσα στο νερό κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Η 44χρονη, νιώθοντας ότι άφησε απροστάτευτη τη μικρή της αδελφή και κατά συνέπεια ότι ευθυνόταν για τον θάνατό της, θέλησε να βάλει τέλος στη ζωή της με ένα μεγάλο μαχαίρι, μέσα στην εκκλησία στην κηδεία του 62χρονου. Με την άμεση και αποτελεσματική παρέμβαση αστυνομικού που βρισκόταν τυχαία μέσα στην εκκλησία, η 44χρονη αφοπλίστηκε πριν προλάβει να κάνει πράξη την επιθυμία της και οδηγήθηκε στο Α.Τ. του Βαρθολομιού.

Και πού νάξερε πως θα μπορούσε, πολύ απλά, να διαγράψει τις επώδυνες αναμνήσεις με μια νέα επιστημονική τεχνική χωρίς φάρμακα (που θυμίζει κάπως «Κουρδιστό Πορτοκάλι«). Η ζωή προορίζεται να γίνει πολύ πιο απλή στο μέλλον, όπως βλέπετε.

Read Full Post »

Είπα να αποφύγω να μιλήσω για τον περσινό Δεκέμβρη. Διάβασα αρκετά που γράφτηκαν πρόσφατα, και πολλά με εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό, ενώ άλλα μου φάνηκαν για πέταμα. Κυρίως εκνευρίστηκα από μια προσέγγιση που βρίσκω κυρίαρχη στα ΜΜΕ (και όχι τόσο στα μπλογκ) και που εστιάζει στην αποτελεσματικότητα της αστυνομίας, λες και ό,τι συνέβη πέρσυ περιορίζεται σε κάποια άνοδο της παραβατικότητας. Λες και δεν είχαμε ένα φαινόμενο ιστορικό μπροστά στα μάτια μας (ή, άλλοι, μπροστά στους ίδιους), κάτι που δεν μπορεί να ερμηνευτεί ούτε με πρακτορολογίες, ούτε με ψυχολογικά τερτίπια, ούτε με στρατιωτικού τύπου ανάλυση. Όπως θα θυμάστε πρόσφατα ξαναδιάβαζα τον Τολστόι, που λέει ότι τα ιστορικά γεγονότα είναι αποτέλεσμα του αθροίσματος χιλιάδων βουλήσεων και κινήσεων οι οποίες δεν μπορούν να αναχθούν σε ατομικές αποφάσεις: από τις δεκάδες διαταγές, εφαρμόζονται μόνον εκείνες που είναι δυνατόν να εφαρμοστούν, και αντίστοιχα η κίνηση χιλιάδων ατόμων δεν μπορεί να αναχθεί σε πολιτικές επιλογές ενός, δύο ή δεκαπέντε προσωπικοτήτων. Δυστυχώς, οι χειρότερες αναλύσεις που διάβασα φέτος, οι πιο ανιστόρητες, να το πω έτσι, ανήκουν σε ιστορικούς.

Για το Δεκέμβρη διακατέχομαι από ένα είδος αμηχανίας, που το είχα εξαρχής (περισσότερα…)

Read Full Post »

Το ποίημα είναι του φίλου μου του Σταμάτη Πολενάκη, από εδώ. Άλλα ποιήματα του Σταμάτη, εδώ.

  

Δεκαπέντε ετών, νεκρός

Ξέρω ότι έφθασα αργά όπως αργά φθάνουμε πάντα στον τόπο του δράματος αν και

ταξιδεύουμε γεμάτοι αγωνία μέρες και νύχτες αδιάκοπα διασχίζοντας χιονισμένες εκτάσεις

ξέροντας ότι η έγκαιρη άφιξή μας θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει μια καταστροφή και όμως

χιλιάδες εμπόδια μεσολαβούν και σκοτεινά βουνά υψώνονται απροσπέλαστα έτσι ώστε όταν (περισσότερα…)

Read Full Post »

Τρίτη, νομίζω, φορά στη ζωή μου ξανάπιασα το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι. Η πρώτη φορά ήταν στην πρώτη Λυκείου, και μου άφησε κυρίως τα παρένθετα δοκίμια περί της κινητήριας δύναμης της ιστορίας (όχι τα πρόσωπα, ούτε καν οι αποφάσεις, μόνον άπειρες θελήσεις και συνιστώσες που συγκλίνουν σε αποτέλεσμα· χρόνια μπροστά από την εποχή του, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ). Η δεύτερη ήταν σε ένα δεκαπενθήμερο διακοπών πάνε τώρα δέκα χρόνια, και μου άφησε το βύθισμα, μετά από πολύ καιρό, σε ένα μεγάλο μυθιστόρημα. Πριν από τέσσερα χρόνια, πάλι σε διακοπές, ξεκίνησα ανόρεχτα την Άννα Καρένινα (ή μάλλον, Καριένινα)· και τότε κατάλαβα πραγματικά πόσο μεγάλος συγγραφέας είναι ο Τολστόι. Διάβαζα λοιπόν τώρα ξανά τις ιστορίες αυτών των αριστοκρατών της παλιάς Ρωσίας, του σοφού-άσοφου γίγαντα Πιερ, της καημένης της Σόνιας, του λίγο αντιπαθητικού Νικολάι Ροστόφ, και έμενα ξανά άφωνος μπροστά στην τόση ψυχολογική διεισδυτικότητα (που δεν έχει, ας πούμε, ο σύγχρονός του Ουγκώ).

Ξέρω ότι θα στενοχωρήσω πολλούς λέγοντας ότι ο Τολστόι, τώρα, μου φαίνεται ίσως μεγαλύτερος συγγραφέας από τον Ντοστογέφσκι. Τρομάζω λίγο που το γράφω, και δεν είμαι και τόσο σίγουρος, αλλά θα προσπαθήσω να εξηγηθώ: (περισσότερα…)

Read Full Post »

Διαβάζω εδώ ότι Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν πως ανακάλυψαν την ιδανική ανθρώπινη φωνή. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, λέει,το μυστικό για την τέλεια φωνή είναι να συνδυάζονται ο τόνος, η ταχύτητα, η συχνότητα, οι λέξεις ανά λεπτό και η μελωδία της φωνής. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα για την ιδανική φωνή δεν θα πρέπει να ξεπερνιούνται οι 164 λέξεις το λεπτό και να υπάρχει παύση 0,48 δευτερολέπτων μεταξύ των προτάσεων. Η ιδανική φωνή πρέπει επίσης να συνδυάζεται με θετικά χαρακτηριστικά προς τους ακροατές όπως η αυτοπεποίθηση και η εμπιστοσύνη.

Αγόρασα κι εγώ λοιπόν ένα χρονόμετρο ακριβείας και έχω αρχίσει εξάσκηση. Για την ώρα φτάνω στις 250 λέξεις το λεπτό (πάντα μου έλεγαν ότι μιλάω γρήγορα), και ενίοτε καταφέρνω το μισό δευτερόλεπτο μεταξύ των προτάσεων. Μετά θα πάω για πρωθυπουργός.

.

Αν αυτό το νέο με διασκέδασε και μου ενεργοποίησε τις μύχιες φιλοδοξίες μου, αυτό όμως, για το πώς οι σκέψεις μας μπορούν να γίνουν βίντεο, με ανησύχησε κάπως. Αν και θα ήθελα να δω την Θεσσαλονίκη των ονείρων μου, που περιέγραψα πριν από λίγο καιρό, θα προτιμούσα να την ανασύρω από τη μνήμη μου έτσι μπερδεμένη όπως την είδα.

.

Αλλάζω κλίμα και ανασύρω μια είδηση που είχα σημειώσει πάει τώρα κάποιος καιρός και που μου φάνηκε συναρπαστική: για υπόγεια πυρκαγιά έχετε ξανακούσει; Ορίστε.

Και τελειώνω με μια διαφήμιση: ακριβώς δίπλα, στην κορυφή της στήλης δεξιά, μπορείτε να εγγραφείτε στο μπλογκ και να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας… εεε, δωρεάν παράδοση των νέων αναρτήσεων στο ημέηλ της επιλογής σας.

Read Full Post »

Γράφει ο Τολστόι (Πόλεμος και ειρήνη, Όγδοο μέρος, Ι· μετάφρ. Κοραλία Μακρή):

Πότε-πότε αναθυμιόταν κάτι που τούχαν διηγηθεί για τους στρατιώτες, που όταν λέει βρίσκονται στον πόλεμο, κάτω απ’  τις σφαίρες, προφυλαγμένοι κάπου και δεν έχουν τι να κάνουν, για να ξεφύγουν πιο εύκολα απ’ τη σκέψη του κινδύνου, προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν κάποια απασχόληση που να τραβάει όλη τους την προσοχή. Και τότε του φαινόταν πως όλοι οι άνθρωποι είταν σαν κι αυτούς τους στρατιώτες και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο ν’ αποσπάσουν την προσοχή τους απ’ τη ζωή, άλλος με τη φιλοδοξία, άλλος με τα χαρτιά, άλλος με τ’ άλογα, άλλος με την πολιτική, άλλος με το κυνήγι, άλλος με το κρασί, άλλος με τη διοίκηση του κράτους.

-Δεν υπάρχει τίποτα, μήτε ασήμαντο, μήτε σημαντικό. Όλα είναι τα ίδια. Φτάνει μονάχα να σωθώ απ’ αυτήν όπως μπορέσω!  -στοχαζόταν ο Πιερ. -Φτάνει μονάχα να μην τη βλέπεις, αυτήν, που είναι τόσο τρομερή!

Read Full Post »