Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2022

Ακόμα κι αν δεν είναι άγνωστο, ίσως είναι χρήσιμο να θυμίζουμε ότι η φιλοζωία όπως την ξέρουμε σήμερα μπορεί και να προέρχεται από τον ισλαμικό κόσμο. Από τη γάτα, που κοιμήθηκε στο μανδύα του Προφήτη και που για χάρη της αυτός τον έσχισε για να σηκωθεί για προσευχή, μέχρι τα αδέσποτα σκυλιά της Πόλης, που ελέω του εκσυγχρονιστικού προγράμματος του Αμπντουλχαμίτ πέθαναν τα καημένα σε μια νησίδα της Προποντίδας, η συμπάθεια για τα ζώα βασίζεται στην παραδοχή ότι αυτά έχουν ψυχή, κάτι που ο δυτικός χριστιανισμός αρνιόταν όπως φαίνεται μέχρι την Αναγέννηση. Τόσο, που ένας σκύλος μπορούσε να ζητήσει ανταπόδοση στον άλλο κόσμο, όπως μας λέει η παρακάτω ιστορία, γραμμένη σε πολύ υψιπετές στιλ από τον οθωμανό ποιητή Νεργκισί στις αρχές του 17ου αιώνα:

Πώς ένας ευσεβής άνδρας της ισλαμικής κοινότητας προκάλεσε το θάνατο ενός συνηθισμένου σκύλου, και πώς έγινε αντικείμενο της θεϊκής μομφής στον κόσμο των ονείρων και μετανόησε.

Με αυτή την αληθινή και παραδειγματική ιστορία, το μουγκρητό ενός επίμονου σκύλου, που ήταν άγριο λιοντάρι στο δάσος της καλοσύνης, ήρθε από το αλσύλλιο μιας νυχτερινής συζήτησης.

[Ο ευσεβής άνδρας αφηγείται:] «Για κάποιο διάστημα ένας αδύναμος σκύλος έμενε στη γωνιά του ερειπωμένου στάβλου μου. Τη μέρα γυρνούσε με τα πρόβατα στα λιβάδια· τη νύχτα περιφερόταν γαβγίζοντας γύρω από το σπίτι. Μια μέρα όμως με σκυλίσια επιθυμία και ενστικτώδη αδηφαγία άπλωσε τα δόντια του στους καρπούς του κήπου, κατά τα άλλα προστατευμένα καλά από κάθε κατεύθυνση. Όταν είδα τα τεκμήρια των κοφτερών του δοντιών, η άθλια σκυλίσια ψυχή μου θύμωσε και έκανα νόημα σε έναν υπηρέτη μου να δώσει τέλος στη ζωή [του σκύλου] σε κάποια μακρινή γωνιά.

(περισσότερα…)

Read Full Post »