Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2009

Μέρες τώρα προσπαθώ (όπως όλοι, ή τουλάχιστον όσοι προσπαθούν να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές, καθώς λέμε) να καταλάβω τι περίπου συμβαίνει στο Ιράν. Η πρώτη εικόνα είναι πολύ ευανάγνωστη: καταπιεσμένος λαός εξεγείρεται κατά του θεοκρατικού καθεστώτος. Η δεύτερη, είναι λίγο παράξενη: όπως και να το κάνουμε, ο αντιπαθητικός ή αστείος τυπάκος στην εξουσία πήρε όντως την πλειοψηφία, έστω και μετριασμένη σε σχέση με το επίσημο αποτέλεσμα, και επιπλέον αποδεικνύεται ότι η πληροφόρηση στη Δύση περνάει από το ίδιο φίλτρο προπαγάνδας που περνάνε διάφορα, από τον κορμοράνο του Κόλπου, την ενθουσιώδη υποδοχή των Αμερικανών στη Βαγδάτη, τις πορτοκαλί επαναστάσεις και άλλα γραφικά. Η τρίτη εικόνα είναι ότι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε ούτε καταλαβαίνουμε τίποτα. Όσα πλάνα έχω δει από τα γεγονότα, δείχνουν σαφώς μια εξέγερση της μεσαίας τάξης. Και η μεσαία αυτή τάξη, φωνάζει «ο Θεός είναι μεγάλος», όσο και να θέλουν να μας πείσουν ότι αντίπαλός τους είναι το Ισλάμ.

[ Παρένθεση: το ίδιο, περί μεσαίας τάξης,  διάβασα στο σχόλιο ενός Αμερικανού τηνέιτζερ για τον αθηναϊκό Δεκέμβρη -οπότε, μην είσαι ποτέ σίγουρος, γιατί τι σημαίνει μεσαία τάξη; Ειρήσθω εν παρόδω, έχω την εντύπωση ότι μεγαλόσχημοι ευρωπαϊστές δημοσιογράφοι που περιφρόνησαν τον αθηναϊκό Δεκέμβρη ακριβώς χάρη στη συμμετοχή των παιδιών της μεσαίας τάξης, εγκαλούν τώρα όσους δεν βλέπουν την κραυγή της ιρανικής μεσαίας τάξης για ελευθερία. Η γραμμή είναι, εξέγερση που κοιτά προς τη Δύση = καλή εξέγερση, εξέγερση κατά της Δύσης = ολοκληρωτισμός/πραξικόπημα/κουλτούρα της βίας και δε συμμαζεύεται. Μαοϊκοί αντάρτες στο Νεπάλ = Δεν ξέρω/δεν απαντώ. Κλείνει η παρένθεση]

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Την προηγούμενη φορά, με το που ανέβασα ποστ για τον Καραγκιόζη, πέθανε ο Σπαθάρης. Τώρα συνέβη το εξής περίπλοκο:

Πριν από 13 μέρες (τώρα, αυτό να’ναι τυχαίο; τέλος πάντων) αναφέρθηκα στην έκθεση του Ενκί Μπιλάλ που είδα στην Πόλη, και κατέληγα δοξολογώντας την «τριλογία του Νικοπόλ» (Η γιορτή των αθανάτων, Η γυναίκα παγίδα, Ισημερινό ψύχος). Σκεφτόμουν μάλιστα να γράψω κάτι εκτενέστερο.

Σήμερα πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον, που ποτέ δεν με άρεσε αλλά που όλη η ιστορία του, με την αγωνιώδη και ανεπιτυχή προσπάθεια να μεταμορφώσει τον εαυτό του, να γίνει τέρας, τέλος να ζήσει σαν όλους τους άλλους, είναι σαν εφιαλτικό παραμύθι, στυλ Τιμ Μπάρτον ή

-το μαντέψατε-

Ενκί Μπιλάλ.

Ε, δεν είναι;

Read Full Post »

Σχεδόν παρά τη θέλησή μου, όπως κάθε φορά, κατέβηκα και τώρα στη βυζαντινή στέρνα της Κωνσταντινούπολης, γνωστή σήμερα με το πολύ πιο μαγευτικό -εδώ που τα λέμε- όνομα Yerebatan Saray, βυθισμένο παλάτι.

DSCN0625

 

Πάντα αυτή η επίσκεψη θυμίζει παραμύθι· δεν μπορώ να μην φανταστώ τον Κάμαρ αλ-Ζαμάν από τις Χίλιες και μια νύχτες (στην ωραία μετάφραση του αιγυπτιώτη Τρικογλίδη) να κωπηλατεί σιωπηλός μια σκοτεινή βάρκα ανάμεσα στους κίονες του βυθισμένου παλατιού, κάπου σε μια μαγεμένη χώρα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Λοιπόν, συνταξιδιώτες του νιπτήρα, ο Δύτης επέστρεψε μετά από ένα δεκαπενθήμερο πολίτικων καταδύσεων. Χαιρετώ σας, και φιλώ σας, όντα μικρά χρωματιστά μες στον καθρέφτη κλειδωμένα (και σας, ναι)!

Δεν πολυθέλω να γράψω κάτι ταξιδιωτικό πια, έτσι κι αλλιώς μετά από δεκαπέντε χρόνια πήγαινε-έλα λίγα πράγματα μου κάνουν πια εντύπωση. Όπως η επίσκεψη στο Εγιούπ, όπου δεν είχα καταφέρει να ξαναπάω, φίσκα στους νεόνυμφους και στα παιδάκια που έκαναν σουνέτι, μια συνοικία που καμία σχέση δεν έχει με αυτό που βλέπει ο μέσος τουρίστας στο κέντρο. Ωραία ήταν.

Και, καθώς το Εγιούπ έχει και το παλιότερο (νομίζω) μουσουλμανικό νεκροταφείο της πόλης, δεν γίνεται να μη βάλω αυτές τις φωτογραφίες  (περισσότερα…)

Read Full Post »

Μετά από δέκα μέρες ανακάλυψα ότι ο λάπτοπ μου έχει ασύρματο δίκτυο, και έτσι ιδού πώς ο Δύτης απροειδοποίητα εμφανίζεται ήδη πριν επιστρέψει στα πάτρια!

Μερικές σκόρπιες εντυπώσεις από την Πόλη, λοιπόν:

Ιδού η πρώτη εικόνα που είδα βγαίνοντας το πρωί από το ξενοδοχείο, στη γειτονιά του Tünel:

DSCN0326

Προσεχώς θα ανεβάσω και άλλη μία, παρόμοιου περιεχομένου. Προφανώς κάποιος συντοπίτης μας ξέμεινε στην Πόλη το Δεκέμβρη και έβγαλε το άχτι του.

Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι για κάποιο λόγο, στην Πόλη δεν κυκλοφορούν μηχανάκια, σχεδόν καθόλου. Πάσα ερμηνεία, δεκτή.

Επίσης, έχω την εντύπωση ότι έχουν μειωθεί δραματικά οι μαντήλες στο δρόμο. Δεκαπέντε χρόνια που πηγαινοέρχομαι, έβλεπα κάθε φορά και περισσότερες μαντηλοφορούσες, αυτή τη φορά όμως το ρεύμα μοιάζει να αντιστρέφεται. Αντίδραση στην πολύχρονη κυριαρχία του πολιτικού Ισλάμ, ίσως; (που δεν είναι ακριβώς πολιτικό Ισλάμ, είναι μια λύση απελπισίας). Πάντως, και τώρα, βλέπεις παρέες συνομήλικων κοριτσιών στο δρόμο, αγκαζέ μαντήλες και μη. Αντίθετα, οι φίλες μου της παλαιότερης γενιάς, που μεγάλωσαν χωρίς μαντήλες, τις απεχθάνονται.

Πρώτη φορά, επίσης, στο περίφημο (για τους οθωμανολόγους, δηλαδή) Αρχείο της Πρωθυπουργίας, και ενθουσιάστηκα. Αλλά το πιο εντυπωσιακό, είναι οι υπάλληλοι της νομαρχίας που σκαρφαλώνουν σε κάτι τεράστιες μουριές και άλλα δέντρα, σαν λεμούριοι, και μαζεύουν μούρα και κορόμηλα.

Και για να πάμε σε κάτι πιο «εναλλακτικό», ας πούμε: πήγα στην έκθεση του Enki Bilal και θυμήθηκα τα παλιά μου. Αναρωτιέμαι αν προτιμάω τα παλιά, πολιτικά κόμικς («Οι φάλαγγες της μαύρης τάξης», «Παρτίδα κυνηγιού») ή τα φουτουριστικά. Νομίζω ότι, τώρα που τα ξανάβλεπα, προτιμώ τα τελευταία και κυρίως την τριλογία του Νικοπόλ, συν τοις άλλοις επειδή ξέρω ότι ο Μπιλάλ τον εμπνεύστηκε σα μορφή από τις πρώιμες ταινίες του αγαπημένου μου Μπρούνο Γκαντς.

Και τελειώνω με τη χτεσινή εμπειρία: μπαρ με λάιβ ψυχο-ελεκτρόνικα ή πώς-το-λένε, που μου άρεσε πολύ γιατί μου έκανε κάτι σε Αθήνα του ’80, χωρίς το μέινστριμ στιλ που έχει σήμερα (νομίζοντας ότι είναι ακόμα περιθώριο, έχω ξαναγράψει γι αυτό). Ορίστε δύο λινκάκια για να πάρετε μια ιδέα:

www.kimkio.org

και

http://www.last.fm/music/Toz+ve+Toz

Αυτά για την ώρα! Σας χαιρετώ, και η επόμενη κατάδυση δεν θα αργήσει, πιστεύω.

Read Full Post »

…ή αλλιώς, διάφορα συλλεκτικά για να περνάτε την ώρα σας, αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε (που φαντάζομαι και εύχομαι να έχετε!), όσο ο Δύτης θα είναι στην Πόλη και θα μπορεί να γράφει μόνο σε γκρίκλις (όποτε μπορεί να μπει στο ίντερνετ).

Από παλιά είχα την ιδέα ότι μια από τις πιο αντιπαθητικές ιδιότητες που μπορεί να έχει κάποιος είναι η υπεροψία. Μπορείτε να την πείτε και αλαζονεία· μια άλλη, παραπλήσια μορφή της είναι η αυταρέσκεια. Αυτή μου η ιδέα έπαιξε ρόλο, τελικά, στις πολιτικές μου επιλογές, για παράδειγμα. Την Παρασκευή, στην ανανεωμένη «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας (η οποία από την αρχή μου φάνηκε μάλλον απογοητευτική σε σχέση με ό,τι ίσως περίμενα), είδα άλλο ένα παράδειγμα. Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, πολύ καλός νομίζω μεταφραστής, γράφει για τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Τώρα, έτσι κι αλλιώς όλη αυτή η ιδεολογία του «περιθωρίου», ή μάλλον του κατεπιλογήν περιθωρίου, ή ίσως του αυτοοριζόμενου περιθωρίου, πάντα μου φαινόταν ότι έχει από μόνη της μια αυταρέσκεια· κατά σύμπτωση, στο ίδιο τεύχος διάβασα κάτι αντίστοιχο, και δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι κι εγώ έχω την αίσθηση, την πεποίθηση δηλαδή, πώς να το κάνουμε, ότι τρεις-τέσσερις φίλοι μου είναι το αλάτι της γης, αλλά δεν πρόκειται να το δημοσιεύσω ποτέ. Θα μου φαινόταν ότι περισσότερο προβάλλω τον εαυτό μου (που είχε την τιμή να ανήκει σε μια τέτοια παρέα, όπως συνηθίζεται να λέμε) παρά εκείνους. Φανταστείτε τώρα, για παράδειγμα, ένα προηγούμενο ποστ που να πήγαινε ως εξής: «Αυτά κουβεντιάζαμε με τον περίφημο Πασχάλη Τάδε, στη θρυλική πια «Δόξα» -ή μάλλον, «στις θρυλικές πια κρασοκατανύξεις στην περιβόητη «Δόξα».  Κλασικό παράδειγμα, οι επιφυλλίδες του Γεωργουσόπουλου. Ακριβώς αυτό λοιπόν κάνει κι ο Μπαμπασάκης: σε μια νεκρολογία που (στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας) πιάνει κοντά εκατό αράδες, καταφέρνει να μιλά ακατάπαυστα για τον εαυτό του. Διαβάστε την, και ζήτημα αν βρείτε μία ή δύο φράσεις που να αφορούν τον ίδιο τον Χρηστάκη, και αυτές κοινότοπες, εδώ που τα λέμε. Και το αποκορύφωμα της αυταρέσκειας, το κλείσιμο ή datatio: «Πλατεία Παπαδιαμάντη, 30 Απριλίου 2009, χαράματα.»

Αν και πρέπει να πω ότι και ο Αρανίτσης εμφανίζει συχνά μια παρόμοια τάση αυταρέσκειας όταν γράφει για το παρελθόν (π.χ. για το Λάγιο), αυτό εδώ για τους σκύλους της Κέρκυρας μ’άρεσε. Θυμήστε μου κάποτε να γράψω κι εγώ για την Κέρκυρα, όπου έμεινα πάνω από τέσσερα χρόνια.

Θυμάστε ότι είχα βρει ανταλλακτικά για το Ρενώ κατρέλ; Ε, έλπιζα να γράψω ότι το πήγα στην Αθήνα, και το έφτιαξα τζιτζί, και είναι έτοιμο για καλοκαιρινές εκδρομές. Δυστυχώς η επισκευή αναβάλλεται -έμεινα από μίζα, το άφησα για τελευταία στιγμή, ο ηλεκτρολόγος μου είπε από Δευτέρα, εγώ όμως Κυριακή βράδυ έφευγα. Κάποτε θα το φτιάξω, πού θα πάει.

Πεταλούδα μπαίνει στο γραφείο από το ανοιχτό παράθυρο. Ε, ναι, για κάτι τέτοια μ’αρέσει εδώ στην καραεπαρχία.

Η κόρη μου μού εξήγησε τις προάλλες ότι το μεγαλύτερο βουνό του κόσμου είναι το Έβερεστ, «που είναι κάπου… να δεις… κάπου στη Θήβα…;». Σκέφτηκα να το κάνω ξεχωριστό ποστ με τίτλο «Δαλάι Λάμα, νομάρχης Βοιωτίας», μετά είπα να το βάλω εδώ.

Πάλι στην Πόλη λοιπόν. Έχω να πάω δύο-δυόμισυ χρόνια, δεν φαντάζομαι να έχουν αλλάξει πάρα πολλά (πέρα από την απαγόρευση του καπνίσματος, όπως θα γίνει κι εδώ, στην οποία μαθαίνω ότι οι Τούρκοι προσαρμόστηκαν πολύ εύκολα). Η τελευταία φορά ίσως δεν μετράει· σημαδεύτηκε από πολύ δυσάρεστες, για να το πω ελαφριά, καταστάσεις, και έτσι ελάχιστα θυμάμαι το πυκνό χιόνι στο καραβάκι Καντίκιοϊ-Εμίνονου. Βέβαια, το καλοκαίρι είναι μια πόλη αβίωτη. Υγρασία και ζέστη, σαν Θεσσαλονίκη ένα πράμα. Αυτό που κυρίως θέλω να δω (πέρα από την ανανέωση της βιβλιοθήκης μου, και βέβαια τους καλούς μου φίλους) είναι αν εξακολουθώ να νιώθω ότι από όλες τις πόλεις του εξωτερικού είναι η μόνη στην οποία θα μπορούσα να ζήσω. Θα ξαναγελάω με τον Κεμάλ Σουνάλ και ταινίες που εδώ ούτε θα τις κοίταζα; Θα συνεχίσω να νιώθω πιο άνετα σε ένα άγνωστο καφενείο από ό,τι εδώ, στην πόλη μου ή στην Αθήνα; Θα μ’αρέσει πάλι η γενή ρακή, ενώ δεν μ’αρέσει το ούζο με γλυκάνισο; Θα βρω σαλέπι με γάλα; (όχι, καλοκαιριάτικα).

Σ’ αυτές και άλλες απορίες θα απαντήσω από δεκαπενθημέρου. Ως τότε, καλή αντάμωση!

Read Full Post »