Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2010

Οι παλιοί στο μπλογκ ίσως θυμάστε τους Κυνοκέφαλους, ένα «ποιητικό φανζίν» που βγάζαμε μια παρέα στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Θεσσαλονίκης την τόσο μακρινή τώρα δεκαετία του ’90. Ορίστε λοιπόν! το πρώτο τεύχος, 1993, δραχμές 100, εδώ (σε συνεργασία με το Γρηγόρη)· θα ακολουθήσουν και τα άλλα δύο. Να δούμε, θα εμφανιστεί κανένας αναγνώστης από τα παλιά; Αναρωτιέμαι.

Αξίζει τον κόπο να βάλω και άλλη μια διαφήμιση (αντιγράφω από εδώ): Περισσότεροι από 30 Ελληνες εικαστικοί εξερευνούν με χαρακτηριστικά έργα ο καθένας τη διαδικασία της γραφής στην ομαδική έκθεση με τίτλο «Εν-γραφή», που εγκαινιάζεται την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στην Ελληνοαμερικανική Ενωση. (…) Συμμετέχουν οι: Δ. Αγραφιώτης, Κατερίνα Αποστολίδου, Αθ. Αργιανάς, Ν. Βαλαωρίτης, Βέττα Νανά, Πέννυ Γκέκα, Ειρήνη Γκόνου, Στ. Ζέρβας, Γ. Ζιώγας, Δ. Ζουρούδης, Τίνα Καραγεώργη, Ελένη Καραγιάννη, Ζωή Κεραμέα, Γ. Μπουρνιάς, Κ. Ξενάκης, Γ. Ξένος, Βάνα Ξένου, Δ. Ξόνογλου, Μαρία Οικονομοπούλου, Ελενα Παπαδημητρίου, Γ. Παπαδόπουλος, Μαγδαληνή Παπανικολοπούλου, Νίκος -Γαβριήλ Πεντζίκης, Δ. Σκουρογιάννης, Μ. Σπηλιόπουλος, Γ. Τσεριώνης, Λίνα Φανουράκη, Φ. Φέξης, Εφη Χαλυβοπούλου, Ερση Χατζηαργυρού, Χρύσα, Γ. Ψυχοπαίδης. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, έως 9 Μαρτίου, θα πραγματοποιηθούν παράλληλες εκδηλώσεις, όπως διαλέξεις για τη γραφολογία, τη χρήση της γραφής στην ιστορία της τέχνης, εκπαιδευτικό πρόγραμμα για μαθητές αλλά και θεατρική παράσταση.

Θα μου πείτε, τι μ’ έπιασε και διαφημίζω εκθέσεις; Ε, συμμετέχει ο φίλος μου ο Δημήτρης ο Σκουρογιάννης. Μπορείτε να δείτε (λεπτομέρεια από) έργο του εδώ:

Να πάτε, λέω!

Advertisements

Read Full Post »

Γιος ενός καδή και ποιητή, ο Κιναλιζαντέ Αλή Τσελεμπής (1510-1571) έμεινε γνωστός ως ο συγγραφέας του Ahlâk-ı Alâî («Υψηλή ηθική»), μιας ηθικοπολιτικής πραγματείας την οποία έγραψε το 1563-65, όντας καδής στη Δαμασκό. Το έργο αυτό, δημοφιλέστατο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί αιώνες, βασίζεται σε προγενέστερα περσικά πρότυπα και συνοψίζει μια θεωρία περί ηθικής, μια έκθεση περί οικιακής οικονομίας (με την έννοια των Οικονομικών του Ξενοφώντα) και μια πολιτική θεωρία που αποτέλεσαν τον καμβά για μεγάλο μέρος της μεταγενέστερης σχετικής γραμματείας.

Εδώ (αντιγράφοντας από μια πρόσφατη έκδοση: M. Koç (επιμ.), Kınalızâde Ali Çelebi: Ahlâk-ı Alâî, Κωνσταντινούπολη 2007, σελ. 485) παραθέτω ένα εδάφιο βασικό για την οθωμανική πολιτική σκέψη. Ο Κιναλιζαντέ, συνεχίζοντας μια παράδοση που ξεκινά με τον Πλάτωνα, μέσω του αλ-Φαραμπί και του Νασιρεντίν Τουσί, μιλά για τους τέσσερις στύλους της κοινωνίας και τους παραλληλίζει με τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (περισσότερα…)

Read Full Post »

Είναι λίγο μπαγιάτικο -αλλά συγχρόνως επίκαιρο.

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης («Σπιρτόκουτο», «Ψυχή στο στόμα», αυτός), στην ερώτηση «Τι θα μείνει από τη δεκαετία». (αντιγράφω από εδώ).

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας.

Μετά από αυτό η Αθήνα έγινε αισθητικά μεγαλύτερο τέρας απ΄ ό,τι ήταν. Το εξωτερικό δημόσιο χρέος έφτασε στον Θεό. Όλα τα λαμόγια στον πλανήτη ροκανίσανε ό,τι μπορούσαν. Κι από εκεί και πέρα χάθηκε και η τελευταία ελπίδα να σηκώσει κεφάλι η χώρα. Μπούρδες αποδείχτηκαν και τα περί εθνικής ανάτασης. Οι αθλητικές επιτυχίες μας ήταν του φαρμακείου. Λες και κάποιος συνωμότησε εναντίον αυτού του τόπου ώστε να ζούμε τον κακό απόηχο για χρόνια. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν για την Ελλάδα η τελευταία κλοτσιά στο χαντάκι».

Και το σχόλιο του δημοσιογράφου (Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ο θεατροκριτικός):

Μέσα σε 89 λέξεις ο Γιάννης Οικονομίδης συνόψισε με τρόπο αξιοθαύμαστο την απόλυτη, κατά τη γνώμη μου, αλήθεια. Και τη δικαίωση των σκεπτικιστών μπροστά στην τότε «εθνική ανάταση». Κι ήρθε να συναντήσει την απορία μου, που όσο ακούω να μου διεκτραγωδούν την οικονομική κατάσταση της χώρας τόσο φουντώνει: για την ταμπακιέρα των Ολυμπιακών και πόσο πολύ συνέβαλε γιατί κανένας δε μιλάει;

Προσυπογράφω, με χέρια και με πόδια, που λένε.

Read Full Post »

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω σε τούτη την είδηση (και εδώ, όπου εμφανίζεται και ένα μυστηριώδες Μίλκι Ουέι): εν ολίγοις, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Γουόργουικ έφτιαξε μια εξίσωση προκειμένου να εξηγήσει «γιατί επί τρία χρόνια αναζητούσε τον έρωτα χωρίς να τον βρει ξεκινώντας από την προϋπόθεση ότι το πρόβλημα δεν ήταν συναισθηματικής φύσης αλλά καθαρά μαθηματικής». Η εξίσωση (παιδιαριώδης, ακόμα και για τα δικά μου στοιχειώδη μαθηματικά) βασίζεται στο ζητούμενο «γυναίκα, μεταξύ 24 και 34 χρόνων, ελκυστική, πτυχιούχος, κάτοικος Λονδίνου» και έχει την απλή μορφή ν=[πληθυσμός της Αγγλίας]x[ποσοστό γυναικών]x[ποσοστό πτυχιούχων]…, εξάγοντας τον αριθμό των γυναικών οι οποίες συγκεντρώνουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Να σχολιάσω τα περιβόητα βρετανικά πανεπιστήμια; Άστο καλύτερα· κάποιο πικρόχολο σχόλιο για τους οικονομικούς αναλυτές και τις περισπούδαστες αναλύσεις τους; Μπα, όχι· το πώς γεμίζουν οι στήλες των εφημερίδων; Ουφ -στο κάτω κάτω, τα σχόλια των αναγνωστών από κάτω με καλύπτουν.

Σκέφτηκα όμως να πω δυο λόγια για την εξορία του δράματος. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ετοίμαζα κάτι φιλοσοφημένο στην κατηγορία Τρελοί επιστήμονες, αλλά η επικαιρότητα με προλαβαίνει -όταν έχω χρόνο και διάθεση, δεν έχω τι να γράψω, αντίθετα. Τέλος πάντων, δεν αποκλείεται να πετύχατε κάπου αυτή την είδηση εδώ: ότι δηλαδή το ισραηλινό υπουργείο Eξωτερικών χρηματοδότησε μια έρευνα στην Iνδία, που θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι τα «πρωτοξάδελφα» των Παστούν, οι Παθάνοι (Pathan), είναι παρακλάδι αρχαίων εβραϊκών φυλών, που εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη τον 8ο αιώνα π.X. (….) O θρύλος λέει ότι είναι απόγονοι της εβραϊκής φυλής του Eφραίμ, που εκδιώχθηκαν από την Παλαιστίνη από τους Aσσυρίους, το 721 π.X. Σύμφωνα με την «Jerusalem Post», oι θρύλοι των Iνδών Παθάνων βρίθουν από αναφορές στο ισραηλιτικό τους παρελθόν. Όσο και αν ακούγεται αστείο, πρόκειται για μια ιστορία αιώνων (δείτε κι εδώ)· μόνο που οι Παστούν έρχονται τελευταίοι και καταϊδρωμένοι. Όπως γράφει η κυριότερη πηγή μου, ο Tudor Parfitt (The Lost Tribes of Israel: The History of a Myth, Λονδίνο 2002), «η αναζήτηση για τις χαμένες φυλές του Ισραήλ, όπως και εκείνη για το Ιερό Δισκοπότηρο, τον Ιερέα Ιωάννη ή την Κιβωτό της Διαθήκης, είναι ένα από τα διαρκή μοτίβα στις δυτικές θεωρήσεις της ευρύτερης οικουμένης».

Πράγματι, ο μύθος (περισσότερα…)

Read Full Post »

Πώς να περιγράψεις χωρίς εικόνα αυτή τη σκηνή; Νύχτα, δίπλα σε ποτάμι -ακούγεται λίγο το νερό που τρέχει. Στο βάθος, αριστερά, μπορείς να δεις κάποιους σκοτεινούς όγκους, είναι τα βουνά. Μπροστά σου, βλέπεις το ποτάμι να αντανακλά μόνο το φως των άστρων. Δέντρα γυμνά, χειμώνας. Και μέσα απ’ τα κλαδιά τους, λάμπουν τα αστέρια του Ορίωνα: ο Μπετελγκέζ, ο Ρίγκελ.

Ξέρεις, επίσης, χωρίς να τις βλέπεις, ότι οι πάπιες έχουν κουρνιάσει κάπου χαμηλότερα, μες στην ησυχία της νύχτας και κάτω απ’ την αστροφεγγιά, κοντά-κοντά για να ζεσταθούνε.

.

Αυτή είναι μια πλήρης εικόνα. Αντίθετα, οδηγώντας νύχτα στην εθνική -ο θεός να την κάνει- βλέπεις συχνά φωτισμένες καντίνες ή έστω καφετέριες. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, λάμπει ένα τετράγωνο όπου διακρίνεις (όσο προλάβει το μάτι) κάτι καρέκλες, καμιά λάμπα, τέτοια. Απόλυτη ανάγκη -νιώθεις- να σταματήσεις για έναν καφέ, ένα κρασί, κάτι. Ξέρεις, ωστόσο, ότι έτσι και μπεις μέσα στο φως όλη η μαγεία θα χαθεί. Καλύτερα να προσπεράσεις.

Read Full Post »

Θέλω να αφιερώσω αυτή την είδηση (και εδώ στα αγγλικά, πληρέστερη και με φωτογραφία), για την ανακάλυψη των υπολειμμάτων του μυθικού Ελντοράντο στον Αμαζόνιο με τη βοήθεια του Google Earth, στον αγαπητό Elias. Ξέρω ότι θα του αρέσει· έχει ακόμα και ταγματάρχη Φώσετ. Το κάνω για υστερόβουλους λόγους: θέλω να επιστρέψει στο διαδίκτυο, από όπου εξαφανίστηκε αφήνοντας μόνον ένα μυστηριώδη αποχαιρετισμό.

Οι νέες φωτογραφίες από δορυφόρους αποκαλύπτουν την ύπαρξη 200 τεράστιων αναχωμάτων στην άνω λεκάνη του Αμαζονίου, κοντά στα σύνορα με τη Βολιβία (…) Τα αναχώματα αυτά (…) αποτελούν γεωμετρικά σχήματα, κύκλους, τετράγωνα και άλλα σχήματα τα οποία συνθέτουν ένα περίπλοκο δίκτυο από δρόμους, γέφυρες και κτίσματα που πολλά από αυτά κατασκευάστηκαν σύμφωνα με τους αρχαιολόγους από το 200μ.χ. ενώ άλλα από το 1283 μ.Χ. Ανάμεσα στα κτίσματα, που υποστηρίζεται ότι χρησιμοποιούνταν ως οχυρωματικά έργα, κατοικίες ή ακόμα χώροι τελετουργιών υπάρχει και μια μητρόπολη, στην οποία πιστεύεται πως κατοικούσαν μέχρι και εξήντα χιλιάδες άνθρωποι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες που χαρτογράφησαν μέχρι στιγμής το ένα δέκατο της περιοχής, μέσα στη ζούγκλα πρέπει να υπάρχουν επιπλέον διακόσιες χιλιάδες κατασκευές ενώ η εκτιμώμενη έκταση που απλώνονταν οι διάφοροι πολιτισμοί υπολογίζεται στα 250 χιλιόμετρα.

Read Full Post »

Older Posts »