Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 4 Απριλίου 2009

Μια και έπεσα τις προάλλες σε μια συζήτηση περί της επανάστασης των μπλογκ, είπα να προσφέρω αυτά τα δύο κείμενα· παρεμβάσεις του M. Μαρμαρινού και του Κωνσταντίνου Βήτα στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Επιστήμη του Web, που έγινε τις προάλλες στην Αθήνα. Από το ρεπορτάζ κρατώ ότι «μέρος του κοινού, πάντως, υπήρξε επιφυλακτικό απέναντι στους δύο καλλιτέχνες, αφού, όπως ειπώθηκε, τους περίμεναν πιο δεκτικούς στις αλλαγές της ψηφιακής εποχής». Όπου «πιο δεκτικοί» σημαίνει τι; ότι πρέπει ντε και καλά να ενθουσιαζόμαστε με ό,τι καινούργιο θεωρώντας το τη ριζική αλλαγή στην κοινωνικότητα, την ιστορία ή δεν ξέρω τι; Τι μανία κι αυτή, εδώ και εκατό ή διακόσια χρόνια να θεωρούμε ότι φτάσαμε κοντά στο τέλος του κόσμου… (μακάρι να ‘ταν έτσι).

 

Και σαν υστερόγραφο, μια και πάω να σπάσω ρεκόρ στα λινκάκια, ορίστε και ένα ωραίο (όπως συνήθως-αν-και-όχι-πάντα) αρθράκι του Αρανίτση για το άσυλο.

Και -είναι να μην πάρεις φόρα-

προς τιμήν της παλιάς μου γειτονιάς στη Θεσσαλονίκη, ένα κομματάκι του Σουρούνη.

Read Full Post »

…ως γνωστόν:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1001607&lngDtrID=245

http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_pictures/7983335.stm

(για το Ελλαδιστάν, δες κι εδώ).

Προφανώς και οι Γάλλοι πάσχουν από την «κουλτούρα της βίας», την «άμετρη κολακεία των νέων», την «ψυχολογία της μεταπολίτευσης» και όλες αυτές τις υπέροχα ιστορικές αιτίες που ανίχνευσε η ελληνική διανόηση πρόσφατα.

Read Full Post »

Έχω μια φίλη που εδώ και έξι περίπου μήνες ξενοίκιασε το σπίτι και πήγε να ζήσει στο Κάιρο. Αυτές τις μέρες ήταν εδώ· μου δήλωσε ότι σκοπεύει να μείνει το καλοκαίρι στην Υεμένη για δύο περίπου μήνες, μετά να ξαναγυρίσει στο Κάιρο επ’ αόριστον. Και ύστερα άλλαξε γνώμη, και θέλει να πάει στη Νότια Αμερική.

Έχω και ένα φίλο που εδώ και μερικούς μήνες μισοζεί στο Παρίσι.

Πώς ήταν εκείνη η φράση από το Κουτσό του Κορτάσαρ; «Όταν έμαθε πως κάποιος ονόματι Οράσιο Ολιβέιρα είχε μόλις απελαθεί από το Παρίσι και επέστρεφε στο Μπουένος Άιρες με το πλοίο ***, ο Τράβελερ έδωσε μια κλωτσιά στον αριθμομνήμονα γάτο του τσίρκου και δήλωσε πως η ζωή είναι μεγάλο γαμήσι» (από μνήμης παραθέτω και πάλι, συγχωρήστε μου τα λάθη). Ο Τράβελερ, που «παρά το όνομά του δεν είχε ταξιδέψει παρά μόνο μέχρι το Μοντεβιδέο».

Ό,τι και να σκεφτώ, τώρα είναι αργά. Δύτη, έχεις γίνει πατέρας· τα βιβλία σου δεν κουβαλιούνται πια, και συ δεν κάνεις χωρίς αυτά· ας πούμε, η ζωή σου έχει πάρει έναν δρόμο, καλό ή κακό, και το μόνο που θα μπορούσες να επιλέξεις -που σου επιτρέπεται, από κάθε πρακτική και ηθική άποψη- είναι να μετακομίζεις γύρω-γύρω στην Ελλάδα (ξανά Θεσσαλονίκη, ξανά Κέρκυρα, ξανά Αθήνα…). Και πού είναι ο νομάδας μέσα σου; Πού κρύφτηκε εκείνος που έγραφε «Αλλά να κοιμάσαι κάτω από τις γέφυρες!»; Πόσο θα αντέξεις το voyage autour de la chambre, πόσο θα σε καλύψει να σκαλίζεις το απώτερο παρελθόν μακρινών χωρών;

«Διάβασα ότι ο Σάκλετον», γράφει κάπου ο Κόντογλου, «ζητά ταξιδιώτες για μιαν αποστολή στο Νότιο Πόλο. Του έγραψα να με πάρει μαζί του.» Και ο Ζέμπαλντ (Εκ του φυσικού) ανασύρει την καταπληκτική ιστορία ενός Γερμανού φυσιοδίφη που παράτησε τα πάντα για να συμμετάσχει στην αποστολή του Μπέρινγκ ανοιχτά της Σιβηρίας· πέθανε κυνηγημένος σε μια σιβηριανή πόλη, αφού έζησε την ανακάλυψη της Αλάσκας, το θάνατο του Μπέρινγκ, ναυάγια και ανακαλύψεις. Υπήρχε ένας κεφαλλονίτης (νομίζω) γιατρός, ονόματι Παταγός αν θυμάμαι καλά, που περιπλανήθηκε σε όλη την κεντρική Ασία και ταξίδεψε στην Αφρική. Υπήρχε ο Αρμίνιος Βαμπερύ, ένας Ούγγρος που γύρισε κι αυτός όλη την κεντρική Ασία. Ναι, κάποτε μπορούσες να ταξιδέψεις χωρίς ρίζες· και τώρα γίνεται. Πόσοι το κάνουν; Μάλλον, γιατί όχι εγώ; Εσύ;

Εντάξει, ίσως όλα αυτά να είναι ιδέα. Μπορεί -όχι μπορεί, πιθανότατα- ποτέ να μην ήθελα στ’ αλήθεια να ζήσω σα νομάδας. Και ούτως ή άλλως, πάντα ζητάμε αυτό που δεν έχουμε. Πάρε λοιπόν τον αριθμομνήμονα γάτο σου, και ζήσε στο τσίρκο του Φεραγούτο· κάτι είναι κι αυτό. Στην ευχή, δε μ’ αρέσει καθόλου να γκρινιάζω (ξέρω, έχετε ήδη διαμορφώσει διαφορετική γνώμη). Τη ζωή που σου δόθηκε, να την κάνεις να λαλήσει.

Όμως…………………………………

Ας αφιερώσω απλά στη φίλη μου στο Κάιρο ένα τραγούδι της Ουμ Καλσούμ:

Read Full Post »