Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Τρυφώ’

Ένα ποστάκι για καλές γιορτές, αγαπητοί αναγνώστες. Ο Δύτης θα φύγει αύριο και θα επιστρέψει σε δέκα μέρες, ίσα για να απαντήσει στα σχόλια και να ευχηθεί καλή χρονιά.

Έγραφα το καλοκαίρι για τις «Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη» του Τρυφώ, μια ταινία κομψή και βίαιη ταυτόχρονα βασισμένη στο δεύτερο βιβλίο του Ανρί-Πιερ Ροσέ (δείτε κι εδώ· παραδόξως, η αγγλική βίκι έχει περισσότερες πληροφορίες από τη γαλλική). Το πρώτο του βιβλίο είναι το περίφημο «Ζυλ και Τζιμ», γνωστό από την ταινία του Τρυφώ και πάλι. Όσοι με παρακολουθείτε από καιρό θα ξέρετε πόσο μ’ αρέσει αυτή η ταινία (και δεν είμαι ο μόνος βέβαια), και σκέφτομαι τώρα ότι δεν έχω πολλά περισσότερα να γράψω πέρα απ’ όσα έλεγα το καλοκαίρι. Για παράδειγμα, όταν έλεγα ότι «ο Τρυφώ καταφέρνει, χωρίς ούτε μια σκηνή ωμότητας ή βίας, λεκτικής ή σωματικής, να βγάλει γυμνή αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, που περιέγραψε κάποτε κι ο ίδιος ως εξής: “το ζευγάρι δεν είναι η τέλεια λύση, είναι όμως η μόνη που υπάρχει” (…) κομμάτια που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, αυτή είναι η ζωή, και είναι αυτή που έχουμε».

Ωστόσο μόλις ξαναδιάβασα το βιβλίο, που απέκτησα για δεύτερη φορά (περισσότερα…)

Read Full Post »

Μετά από πολύ καιρό, έκατσα ένα βράδι στην Αθήνα· είπα λοιπόν να πάω σινεμά. Ταλαντεύτηκα ανάμεσα στον «Ειρηνοποιό» του Γούντι Άλλεν και το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (και τα δύο τα έχω δύο πάνω από μια φορά, και η κωμωδία στο σινεμά δεν είναι το φόρτε μου, την προτιμώ στη μικρή οθόνη), σκέφτηκα λίγο το «Είμαι περίεργη: κίτρινη» για ιστορικούς λόγους, τελικά αποφάσισα να ξαναδώ τις «Δύο Αγγλίδες στην Ευρώπη», ή, όπως είναι ο κανονικός τίτλος, «Δύο Αγγλίδες και η Ευρώπη» -η Ήπειρος, κατά λέξη (Les deux anglaises et le Continent) του καλού μου Τρυφώ.

Ναι. Το 1971, αντίθετα με τον άσπονδο εχθρό του (πλέον) Γκοντάρ και τους άλλους παλιούς συνεργάτες και φίλους της Νουβέλ Βαγκ, ο Τρυφώ αποφασίζει να γυρίσει άλλη μια ταινία «εποχής»,  αυτό το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του γιατρού Ανρί-Πιερ Ροσέ, κάπου δέκα χρόνια μετά το προηγούμενο, το «Ζυλ και Τζιμ». Οι δύο ταινίες είναι απόλυτα συμμετρικές, εξάλλου κατά κάποιο τρόπο η μία εμφανίζεται εγκιβωτισμένη στην άλλη (ο «Κλωντ Ροκ» γράφει το «Ζερόμ και Ζυλιέν»), τις ενώνει επίσης η μουσική του Ζωρζ Ντελρύ (που κάνει και ένα σύντομο πέρασμα στην ταινία) αλλά κυρίως το κοινό θέμα: στο «Ζυλ και Τζιμ», η φιλία δύο αντρών έρχεται αντιμέτωπη με τη γυναίκα-κυκλώνα, τη Ζαν Μορώ που αγαπά και τους δύο· στις «Δύο Αγγλίδες», ο Ζαν-Πιερ Λεώ ταλαντεύεται ανάμεσα στις δύο αδελφές. Κοινά επίσης είναι η εποχή, το χαρακτηριστικό μοντάζ των ταινιών του Τρυφώ με την επιλεκτική αφήγηση και τα κυκλάκια που σβήνουν, αντί για fade-out, αλλά και κάτι άλλο: η βία. (περισσότερα…)

Read Full Post »