Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Κούνεβα και Γκουλιώνη’

Όπως δικαίωμα στην εργασία σημαίνει κάτι σαν Λάντλοου, έτσι και Ξένιος Δίας σημαίνει Σουλεϊμάν. Ο Μεγαλοπρεπής:

Διαβάζοντας τη χρονογραφία (Τα μετά την Άλωσιν) του Αθανάσιου Κομνηνού Υψηλάντη, ενός Φαναριώτη που έγραφε στα τέλη του 18ου αιώνα, πέφτει κανείς στην εξής εντυπωσιακή περιγραφή για το έτος 1528: Αρβανίται τινές εισέρχονται νύκτωρ εις τον οίκον χριστιανού τινος πραγματευτού οικούντος παρά το τζαμί σουλτάν-Σελίμ, φονεύουσι τον Χριστιανόν και αρπάζουσι τα υπάρχοντά του. Τη επιούση γενομένης αγωγής εξετάσθη και απεδείχθη ότι οι φονείς νά ήσαν Αρβανίται· μή γνωσθέντων δέ των μιαιφόνων και των λοιπών Αρβανιτών μή μαρτυρησάντων αυτούς, τη προσταγή του σουλτάν Σουλεϊμάν εφονεύθησαν πάντες οι εν τη Κωνσταντινουπόλει Αρβανίται, τόσον οι κατοικούντες εν τη Πόλει όσον και οι μουσαφίρηδες.

Ο Υψηλάντης, όπως και σε άλλα σημεία, αντιγράφει τον Δημήτριο Καντεμίρ, και εκείνος με τη σειρά του τον παλιό μας γνώριμο Πετσεβί, που έγραφε έναν αιώνα μετά το γεγονός, την τρίτη δεκαετία του 17ου αιώνα:

…κάποιοι ληστές μπήκαν σε ένα σπίτι, το λεηλάτησαν και σκότωσαν όσους ήταν μέσα. Οι ανακρίσεις που έγιναν δεν μπόρεσαν καθόλου να υποδείξουν τους ενόχους με νόμιμο τρόπο, αλλά μόνο την πιθανότητα να επρόκειτο για άεργους (ή: εργένηδες) Αλβανούς που γύριζαν τα παζάρια της πόλης δουλεύοντας μεροκάματο. Έτσι συνελήφθησαν κάπου οχτακόσιοι ψωμάδες, κηροποιοί, μαλάκτες των λουτρών, μάγειρες, ξυλοκόποι, και γενικότερα άεργοι (ή: εργένηδες)· εκτελέστηκαν σε αγορές, σοκάκια και μέρη συνάθροισης, ώστε να προκληθεί φόβος στους ληστές. Από τότε δεν ξανάγινε τέτοιο έγκλημα.

Εξηγώ λίγο το «άεργοι ή εργένηδες»: οι δύο λέξεις, bî-kâr και bekâr γράφονται στα οθωμανικά ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Οι εργένηδες ήταν κλασικός στόχος τέτοιων επιχειρήσεων, πάντως, μια και ουσιαστικά επρόκειτο για εσωτερικούς μετανάστες που δεν είχαν τη δυνατότητα να συντηρήσουν οικογένεια· έμεναν συνήθως σε ειδικά διαμερίσματα, στυλ πανσιόν, τα λεγόμενα «δωμάτια εργένηδων».

Έχει ενδιαφέρον να δούμε την πρώτη αναφορά στο γεγονός, από έναν σύγχρονό του ιστορικό αυτή τη φορά, τον Νισαντζί Τζελαλζαντέ Μουσταφά. Ο Τζελαλζαντέ δεν μιλάει καθόλου για Αλβανούς· λέει μόνο ότι οι υποψίες έπεσαν σε περιφερόμενους και αλιτήριους εργένηδες, που ασχολούνταν με την κατασκευή κεριών ή εργάζονταν ως μεροκαματιάρηδες και ότι συνελήφθησαν σε αγορές και ταβέρνες οκτακόσιοι τέτοιοι άνεργοι και άεργοι άπιστοι, οι οποίοι εκτελέστηκαν στα μέρη όπου συγκεντρώνονταν.

Το ότι το θύμα ήταν χριστιανός, αν δεν κάνω λάθος, είναι επινόηση του Καντεμίρ ή του Υψηλάντη, αλλά τέλος πάντων ας το προσμετρήσουμε στα θετικά της οθωμανικής σιδηράς χείρας (η ελληνική, αντίθετα, ξέρει να επιλύει μόνο ορισμένα εγκλήματα).

Οι περιφερόμενοι εργένηδες έγιναν άεργοι άπιστοι και κατόπιν Αλβανοί, λοιπόν, αλλά αυτές οι μετωνυμίες, όπως ο Ξένιος Δίας, έχουν συμβολική μόνο σημασία. Το σημαντικό σχήμα εδώ δεν είναι η μετωνυμία, είναι η συνεκδοχή: συλλογική ευθύνη το λένε αλλιώς, και όχι, δεν σας θυμίζει μόνο τον Χίτλερ.

Read Full Post »

Θυμάστε ότι πέρασαν δύο χρόνια από τα χριστούγεννα της Κούνεβα;  

Θυμάστε ότι η διαλεύκανση της υπόθεσής της ήταν ζήτημα τιμής για την αστυνομία;

Αλλά δεν είναι καιροί αυτοί για να αποθαρρύνεις έναν εργοδότη να επιβάλει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας -χρειαζόμαστε ανάπτυξη.

Κατά τα άλλα.

 

ΤΑ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

 Στὴν Ἑλένη Θ. Κωνσταντινίδη

Εἶναι τὰ λυπημένα Χριστούγεννα 1987

εἶναι τὰ χαρούμενα Χριστούγεννα 1987

ναί, τὰ χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!

σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…

Ἄ! ναὶ εἶναι πάρα πολλά.

Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

                                                   ὁ Διονύσιος Σολωμὸς

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

                                                 ὁ Νίκος Ἐγγονόπουλος

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

                                                 ὁ Μπουζιάνης

πόσα ὁ Σκλάβος

πόσα ὁ Καρυωτάκης

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα

                                               πέρασε ὁ Σκαλκώτας

πόσα

πόσα

Δυστυχισμένα Χριστούγεννα τῶν Ποιητῶν.

(Μίλτος Σαχτούρης, καταβύθιση, Αθήνα 1990)

Read Full Post »

Σχεδόν δεν πίστευα στ’ αυτιά μου ακούγοντας χτες τη Λούκα Κατσέλη -υποτίθεται το «αριστερό άλλοθι» του ΠΑΣΟΚ- να λέει με σοβαρότητα ότι με τις μνημονιοποιημένες εργασιακές σχέσεις, αυτά που ήδη γίνονται στη ζούλα έτσι κι αλλιώς στην αγορά, τώρα θα γίνονται τουλάχιστον νόμιμα. Ύστερα συνήλθα κάπως, γιατί σκέφτηκα ότι οι λέξεις είχαν χάσει μεν το νόημά τους, με θετικό αποτέλεσμα όμως τώρα να μιλάμε απλά, να μας δοθεί αυτή η χάρη, και να λέμε ό,τι ακριβώς εννοούμε. Μεγάλο δώρο, και στέλνω τις ευχαριστίες μου σε όσους θυσίασαν τα κυριακάτικα πρωινά τους για να φτάσουμε σ’ αυτό το στάδιο.

Τα πράγματα με τ’ όνομά τους, λοιπόν, και τίποτε να μη γίνεται στη ζούλα. Μέχρι το τέλος -γιατί το μαχαίρι πρέπει να φτάσει στο κόκαλο- μέχρι το βιτριόλι, ας πούμε.

(σε δέκα μέρες κλείνουν δυο χρόνια από μια τέτοια περίπτωση, που επειδή έγινε στη ζούλα, έμεινε ανεξιχνίαστη, έτσι;)

(κατά τα άλλα, απαραίτητο ανάγνωσμα)

Read Full Post »

Οφσάιντ: κανονισμός που προστατεύει τον αδύναμο τερματοφύλακα από το να βρεθεί μόνος του απέναντι στον πανίσχυρο επιθετικό.

Διαιτησία, συλλογικές συμβάσεις: κανονισμοί που τέλος πάντων προστατεύουν τον αδύναμο εργαζόμενο από το να βρεθεί μόνος του απέναντι στον πανίσχυρο εργοδότη.

Φανταστείτε να καταργούσε η ΦΙΦΑ το οφσάιντ επειδή δεν έχουμε θέαμα στο Μουντιάλ, ήτοι το παιχνίδι δεν είναι ανταγωνιστικό.

(και μόλις έγραψα το ποστ, βλέπω κι αυτό)

ΥΓ. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, η υπόθεση Κούνεβα οδεύει στο αρχείο. Πώς να το κάνουμε, και με διαιτησία και οφσάιντ το παιχνίδι στημένο είναι απ’ την αρχή.

Read Full Post »

Έλεγα να σιωπήσω λίγο αυτές τις μέρες, μια και η πρόσβαση μου στο ίντερνετ θα είναι τις δύο βδομάδες που ακολουθούν μάλλον διακεκομμένη, να το πω έτσι.  Ωστόσο δεν μπορώ να μην λινκάρω αυτήν εδώ την ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων, Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού. Διαβάστε την, λέω. Το συμβάν είναι εξοργιστικό, και ελπίζω να μην περάσει απαρατήρητο (όπως παραλίγο να είχε περάσει η ιστορία με την Κούνεβα). Μετά, μπορούμε να κουβεντιάσουμε θεωρητικά περί ελευθερίας, δημοκρατίας, συντεχνιών και ό,τι άλλο θέλουμε.

(κάτι σχετικό είχα πει εδώ)

Read Full Post »

Για το χαρακτήρα αυτού του μπλογκ, δύο αναρτήσεις προεκλογικού περιεχομένου ίσως είναι ήδη πολλές (ναι, μπορείτε αν θέλετε να εκλάβετε και την προ-προηγούμενη με πολιτικό πρίσμα, αν θέλετε -μπορείτε και όχι, το ίδιο κάνει). Αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, μια και υποτίθεται ότι ένα από τα πρώτα-πρώτα θέματα στην προεκλογική ατζέντα είναι η τάξη-ανθρώπινο-κρέας-μυρίζει και η ασφάλεια, κατά πόσο αυτή η περίφημη αστυνομία (ίσον το κράτος, αν θυμάστε τη ρήση κάποιου Μεγάλου Παλαιού) που τόσο αποτελεσματικά, με τα πιο σύγχρονα μέσα, εντοπίζει και συλλαμβάνει τελευταία απαγωγείς και τρομοκράτες, έχει κάποια ταξικά (κατά πρώτον) και εθνικά (κατά δεύτερον) προσκόμματα. Ο νοών νοείτω, και βεβαίως είναι ρητορική η ερώτηση. Η ερώτηση του τίτλου, όμως, δεν είναι.

Θέλετε και ένα λινκ; Εδώ, και παρακαλώ δώστε του την προσοχή που αξίζει.

Και ένα άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη που διάβασα χτες και μ’άρεσε: εδώ.

Read Full Post »

Είπα τώρα με τις ζέστες να κόψω τα συχνά ποστ, αλλά ο δαίμων μέσα μου (που θα ‘λεγε κι ο Σωκράτης) δεν μ’ αφήνει. Διαβάζω πρωί-πρωί εφημερίδες, και βλέπω τουλάχιστον δύο αρθρογράφους (ο ένας μάλιστα ο Πρετεντέρης, που δεν ξέρω από τι μαζοχισμό τον παρακολουθώ ανελλιπώς) να χαρακτηρίζουν «σοκαριστικά» και «ανατριχιαστικά» τα νέα για την οργάνωση της απαγωγής του Παναγόπουλου. Εγώ πάλι, βρήκα πιο σοκαριστικό και ανατριχιαστικό (αλλά και εντελώς αναμενόμενο, εννοείται) το ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε όλες τις χάι-τεκ δυνατότητές της για να λύσει το μυστήριο μιας απαγωγής (δεν είναι και προς θάνατο!), ενώ ακόμα σηκώνει τα χέρια ψηλά (κι αν θέλουμε το πιστεύουμε) στην υπόθεση Κούνεβα (και αυτό δεν το λέω μόνο εγώ). Όσο για την υπόθεση Παναγόπουλου και το ότι όλα σχεδιάστηκαν λεπτομερώς μέσα από τη φυλακή, καλά τι το σοκαριστικό έχει; Ταινίες δεν βλέπουνε οι δημοσιογράφοι; «Οι εντιμότατοι κύριοι του κελιού 13» όχι απλά σχεδίαζαν ληστεία, την πραγματοποίησαν κιόλας μέσα από τη φυλακή.

Και το άλλο, είναι η «μηδενική ανοχή», το νέο σλόγκαν της μόδας μετά τις ευρωεκλογές. Ω ναι! αγαπητοί μου γείτονες και διαβάτες και επιβάτες, που τη ζητάτε με τόση ζέση, κι εγώ μαζί σας! Μηδενική ανοχή… κυρ Τάδε, που έβαλες πανωσήκωμα στην παραλία. Κυρά Δείνα, που κλέβεις στο ζύγι. Μπαρμπα-Κάτι, που κρατάς διπλά βιβλία. Φίλε μου Χι, που λαδώνεσαι στην υπηρεσία. Εσύ, που πέρασες με κόκκινο. Κι εσύ, που δεν πληρώνεις ΙΚΑ στους υπαλλήλους σου. Για να σας δω όλους με μηδενική ανοχή: με κατασχεμένο αυτοκίνητο, με γκρεμισμένο αυθαίρετο, με κλειστό μαγαζί, με πρόστιμα. Για να σας δω συμπατριώτες μου, που άλλο δεν θέλετε από το να εφαρμόζονται οι νόμοι.

Και μετά, άντε να μαζέψετε τις φράουλές σας εκεί στη Μανωλάδα. Κι όποιου δεν του αρέσει, δέσιμο στο τρακτέρ, για να τιμήσουμε και τον πρόγονό μας τον Όμηρο.

Read Full Post »

Older Posts »