Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Κορτάσαρ’

Έχω μια φίλη που εδώ και έξι περίπου μήνες ξενοίκιασε το σπίτι και πήγε να ζήσει στο Κάιρο. Αυτές τις μέρες ήταν εδώ· μου δήλωσε ότι σκοπεύει να μείνει το καλοκαίρι στην Υεμένη για δύο περίπου μήνες, μετά να ξαναγυρίσει στο Κάιρο επ’ αόριστον. Και ύστερα άλλαξε γνώμη, και θέλει να πάει στη Νότια Αμερική.

Έχω και ένα φίλο που εδώ και μερικούς μήνες μισοζεί στο Παρίσι.

Πώς ήταν εκείνη η φράση από το Κουτσό του Κορτάσαρ; «Όταν έμαθε πως κάποιος ονόματι Οράσιο Ολιβέιρα είχε μόλις απελαθεί από το Παρίσι και επέστρεφε στο Μπουένος Άιρες με το πλοίο ***, ο Τράβελερ έδωσε μια κλωτσιά στον αριθμομνήμονα γάτο του τσίρκου και δήλωσε πως η ζωή είναι μεγάλο γαμήσι» (από μνήμης παραθέτω και πάλι, συγχωρήστε μου τα λάθη). Ο Τράβελερ, που «παρά το όνομά του δεν είχε ταξιδέψει παρά μόνο μέχρι το Μοντεβιδέο».

Ό,τι και να σκεφτώ, τώρα είναι αργά. Δύτη, έχεις γίνει πατέρας· τα βιβλία σου δεν κουβαλιούνται πια, και συ δεν κάνεις χωρίς αυτά· ας πούμε, η ζωή σου έχει πάρει έναν δρόμο, καλό ή κακό, και το μόνο που θα μπορούσες να επιλέξεις -που σου επιτρέπεται, από κάθε πρακτική και ηθική άποψη- είναι να μετακομίζεις γύρω-γύρω στην Ελλάδα (ξανά Θεσσαλονίκη, ξανά Κέρκυρα, ξανά Αθήνα…). Και πού είναι ο νομάδας μέσα σου; Πού κρύφτηκε εκείνος που έγραφε «Αλλά να κοιμάσαι κάτω από τις γέφυρες!»; Πόσο θα αντέξεις το voyage autour de la chambre, πόσο θα σε καλύψει να σκαλίζεις το απώτερο παρελθόν μακρινών χωρών;

«Διάβασα ότι ο Σάκλετον», γράφει κάπου ο Κόντογλου, «ζητά ταξιδιώτες για μιαν αποστολή στο Νότιο Πόλο. Του έγραψα να με πάρει μαζί του.» Και ο Ζέμπαλντ (Εκ του φυσικού) ανασύρει την καταπληκτική ιστορία ενός Γερμανού φυσιοδίφη που παράτησε τα πάντα για να συμμετάσχει στην αποστολή του Μπέρινγκ ανοιχτά της Σιβηρίας· πέθανε κυνηγημένος σε μια σιβηριανή πόλη, αφού έζησε την ανακάλυψη της Αλάσκας, το θάνατο του Μπέρινγκ, ναυάγια και ανακαλύψεις. Υπήρχε ένας κεφαλλονίτης (νομίζω) γιατρός, ονόματι Παταγός αν θυμάμαι καλά, που περιπλανήθηκε σε όλη την κεντρική Ασία και ταξίδεψε στην Αφρική. Υπήρχε ο Αρμίνιος Βαμπερύ, ένας Ούγγρος που γύρισε κι αυτός όλη την κεντρική Ασία. Ναι, κάποτε μπορούσες να ταξιδέψεις χωρίς ρίζες· και τώρα γίνεται. Πόσοι το κάνουν; Μάλλον, γιατί όχι εγώ; Εσύ;

Εντάξει, ίσως όλα αυτά να είναι ιδέα. Μπορεί -όχι μπορεί, πιθανότατα- ποτέ να μην ήθελα στ’ αλήθεια να ζήσω σα νομάδας. Και ούτως ή άλλως, πάντα ζητάμε αυτό που δεν έχουμε. Πάρε λοιπόν τον αριθμομνήμονα γάτο σου, και ζήσε στο τσίρκο του Φεραγούτο· κάτι είναι κι αυτό. Στην ευχή, δε μ’ αρέσει καθόλου να γκρινιάζω (ξέρω, έχετε ήδη διαμορφώσει διαφορετική γνώμη). Τη ζωή που σου δόθηκε, να την κάνεις να λαλήσει.

Όμως…………………………………

Ας αφιερώσω απλά στη φίλη μου στο Κάιρο ένα τραγούδι της Ουμ Καλσούμ:

Advertisements

Read Full Post »

Ελπίζω να δουλεύει το βιντεάκι… Είναι μια ερασιτεχνική ταινιούλα που τράβηξε ο Χούλιο Κορτάσαρ μαζί με την Κάρολ Ντάνλοπ, τότε γυναίκα του, στο Παρίσι· το βρήκα πολύ συγκινητικό.

 

Προσπάθησα να ανεβάσω και κάποια άλλα βιντεάκια που είχα μαζέψει παλιότερα, μεταξύ των οποίων τον Ζακ Μπρελ σε συναυλία και κλιπάκια της Λένας Πλάτωνος από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ωστόσο δεν καταφέρνω να τα ξαναβρώ. Μοιάζει να αποσύρθηκαν από το YouTube…

Read Full Post »

Νέος στο χώρο, κάτι δεν μπορώ να κάνω σωστά και η σελίδα About δεν ξέρω πού εμφανίζεται… Για να εξηγήσω λοιπόν τον τίτλο του ιστολογίου, την αναδημοσιεύω σε κανονικό ποστ, ελπίζοντας να αποκατασταθεί η βλάβη (ή η γκάφα).

 

 

Εγώ ο μισοκοιμισμένος δύτης των νιπτήρων

 

…ξυπνάς με τα υπολείμματα του παραδείσου που μισοείδες στο όνειρο να κρέμονται πάνω σου σαν τα μαλλιά ενός πνιγμένου: τρομαχτική ναυτία, άγχος, μια αίσθηση του επισφαλούς, του ψεύτικου και ιδίως του μάταιου. Πέφτεις μέσα ενώ πλένεις τα δόντια σου, είσαι πραγματικά δύτης των νιπτήρων, είναι σαν να σε ρουφάει η άσπρη λεκάνη, γλιστράς σε αυτή την τρύπα μαζί με το πουρί των δοντιών, τις μύξες, τα φλέγματα, την πιτυρίδα, τα σάλια και αφήνεσαι να παρασυρθείς με την ελπίδα πως έτσι θα επιστρέψεις στην προηγούμενη κατάσταση, σ’αυτό που ήσουν πριν ξυπνήσεις και το οποίο συνεχίζει να επιπλέει, βρίσκεται ακόμα μέσα σου, ταυτίζεται με σένα, αλλά έχει αρχίσει να απομακρύνεται. Πέφτεις για μια στιγμή μέσα ώσπου οι αμυντικοί μηχανισμοί της αφύπνισης, αχ τι όμορφη έκφραση, αχ τι γλώσσα, αναλαμβάνουν να σε συγκρατήσουν.

 

(Χούλιο Κορτάσαρ, Το κουτσό)

 

 Κάποια άλλα χαρακτηριστικά:

Αθηναίος σε επαρχιακή πόλη, ψυχολογικά διχασμένος ανάμεσα στα δύο αυτά -και σε άλλα- μέρη

Επάγγελμα ιστορικός, ευκαιριακός μεταφραστής, κατά καιρούς χασομέρης.

Έτος γέννησης 1973, μια γενιά κάπου «ανάμεσα» (ή έτσι μου φαίνεται).

Read Full Post »

« Newer Posts