Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Θεσσαλονίκη’

Όπου ακούς ανάδειξη (ή ανάπλαση), ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Σήμερα διάβασα αυτό εδώ. Εν ολίγοις, ο Δήμος και η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων της Θεσσαλονίκης θέλουν να αναδείξουν τα βυζαντινά τείχη, και για το λόγο αυτό να κατεδαφίσουν ορισμένα από τα προσφυγικά σπιτάκια που εφάπτονται με το τείχος (τα γνωστά ως «καστρόπληκτα»), αφήνοντας τα υπόλοιπα να «αξιοποιηθούν για πολιτιστικές χρήσεις, ενώ θα δημιουργηθεί εκτεταμένη ζώνη πρασίνου, πλάτους περίπου είκοσι μέτρων, δίπλα στα βυζαντινά τείχη». Μάλιστα. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες αυτών των σπιτιών, σε ένα από τα οποία είχα φιλοξενηθεί κιόλας κάποτε. Μικρά προσφυγικά σπιτάκια, με αυλίτσες, σκάλες, μια χαρά ταιριαστά με το τείχος· επιπλέον, ας σημειώσω ότι τα βυζαντινά τείχη έχουν ήδη αναδειχθεί μια χαρά, υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια ζώνες πρασίνου όπως οι νέες που προγραμματίζονται. Αναρωτιέμαι ποιος θα θελήσει να τριγυρίσει τα τείχη και θα ενοχληθεί επειδή σε ένα σημείο τους θα δει εφαπτόμενα σπιτάκια από τη μια πλευρά· εκείνος πάλι που θέλει να τριγυρίσει στην Άνω Πόλη, τα Κάστρα όπως λέγαμε αλλιώς, μάλλον θα τα εκτιμήσει όπως και τα άλλα γύρω κτίσματα (όσα έχουν μείνει). Αλλά έτσι, πρέπει να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο· πρέπει να προβάλλουμε παντού το βυζαντινό παρελθόν της πόλης, να το φωτίσουμε, να το αναδείξουμε. Όπως αναδεικνύουμε στις άλλες πόλεις, της Αθήνας συμπεριλαμβανομένης, τις πλατείες: χωρίς χαμόδεντρα και χώματα (για όνομα!), με πλάκες παντού έτσι για να λάμπουν στο μεσημεριανό ήλιο.

Έχω πολύ καιρό να ανέβω Θεσσαλονίκη, και ακόμα περισσότερο να πάω στα Κάστρα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα ένας παππούς που είχε σκαρώσει μια παράγκα από τσίγκο και λαμαρίνα· ανέβαινες με μια σκάλα, και σε όλο το μήκος της είχε φτιάξει τσίγκινες πινακίδες όπου έγραφε τα διατάγματά του προς το λαό. Βλέπετε, θεωρούσε τον εαυτό του μεγαλοφυή βασιλιά· τα διατάγματα, απ’ όσο θυμάμαι, είχαν κυρίως να κάνουν με συμβουλές ηθικού και πρακτικού περιεχομένου, αλλά και προγνώσεις για το μέλλον του Ελληνισμού. Υπήρχε μάλιστα και ένα ταινιάκι μικρού μήκους (που στην εποχή του είχε κάνει αίσθηση επειδή ήταν γυρισμένο κατευθείαν σε βίντεο), ονόματι «Σπιτάκια ελαφρού τύπου», όπου ο παππούς-βασιλιάς εξηγούσε μεταξύ άλλων την πρωτοποριακή ιδέα του για αντισεισμικά σπίτια, προφανώς στο πρότυπο του δικού του.

Ε ναι, καλύτερα μια πόλη ελαφρού τύπου, έστω και από τσίγκο (σαν αυτή, ας πούμε), από τους μεγαλόπνοους αναμορφωτές του παρελθόντος μας.

Ονειρεύομαι τον παππού-βασιλιά να επελαύνει, καβάλα σε μηχανικό άλογο δικής του κατασκευής, εκτοξεύοντας στα κεφάλια των ξιπασμένων κατακτητών της Άνω Πόλης τις κεραίες τηλεόρασης που δεκαετίες πρέπει να μάζευε.

Αργοναύτη μέσα στα σκοτάδια / με όπλα ηλεκτρικά, και ιπτάμενα καράβια

α ου βι, προς τ’ άστρα της αβύσσου / προς τους ουρανούς φωταγωγήσου

Read Full Post »

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια (αν θυμάμαι καλά, 1993-95), φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, βγάζαμε ένα, ας πούμε, «ποιητικό φανζίν» με την ονομασία «Οι Κυνοκέφαλοι». Το τι απέγινε εκείνη η παρέα λίγο-πολύ το ξέρω· ο φίλος μου ο Γρηγόρης μάλιστα ονόμασε έτσι το δικό του ιστολόγιο (http://kynokefaloi.blogspot.com/). Όσο για μένα, ακόμα κρατώ στο σπίτι μου ένα αντίγραφο εικόνας από το Βυζαντινό Μουσείο με τον άγιο Χριστόφορο τον κυνοκέφαλο (ο οποίος έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία: στο συναξάρι, πρόκειται κανονικά για έναν κυνοκέφαλο βάρβαρο που αιχμαλωτίστηκε από τους Ρωμαίους, έγινε χριστιανός και μαρτύρησε. Ο μεταγενέστερος συναξαριστής (θυμάμαι καλά ότι πρόκειται για τον Νικόδημο τον Αγιορείτη;), σε μια εποχή πια χωρίς τέτοια τέρατα στις άκρες της οικουμένης, θεώρησε χρέος του να σημειώσει ότι, στην πραγματικότητα, ο άγιος μας ήταν πολύ άσχημος, και μόνον κάποιοι αμαθείς αγιογράφοι τον παριστάνουν με κεφάλι σκύλου…). Τώρα, ανεβάζω αυτό το ποστ με την εντελώς αβάσιμη ελπίδα να βρεθεί κάποιος από τους τότε αναγνώστες…

Ξανακοιτάζω εκείνα τα τρία τεύχη και βλέπω ότι για το είδος της δεν ήταν άσχημη προσπάθεια. Κάναμε κολάζ από κείμενα χτυπημένα σε γραφομηχανή, ενίοτε και χειρόγραφα, μαζί με εικονογράφηση, κυρίως από κόμικς (Μέμπιους θυμάμαι, Καζά, Μανάρα -κατά τύχη, όλα αυτά τα άλμπουμ τα έχασα στην πορεία). Πρέπει να πω ότι τα δικά μου κείμενα, για τα οποία ήμουν τότε -μεταξύ μας- πολύ περήφανος, δεν μου αρέσουν πια και τόσο. Μου φαίνονται αρκετά επηρμένα και ψεύτικα, πέρα από ένα ή δύο, που ίσως ανεβάσω εδώ κάποτε. Αλλά το σύνολο έχει κάτι το συγκινητικό.

Είπα λοιπόν να γκουγκλάρω τη λέξη «Κυνοκέφαλοι», και ανακάλυψα ότι κατέχει περίοπτη θέση στη μυθολογία των παρανοϊκών, για την οποία μιλάω σε παλιότερο (χτεσινό δηλαδή!) ποστ, τις «θεωρίες συνωμοσίας». Κι όχι μόνον αυτό· συνδυάζεται με τον περίφημο χάρτη του Πιρί Ρέις (διότι ο άνθρωπος, όπως κάθε αξιοπρεπής χαρτογράφος της εποχής του, έβαλε κυνοκέφαλους και σκιάποδες στην άκρη του κόσμου). Αν είχα από παλιά το χόμπι με τους παρανοϊκούς, θα είχα κάνει (ίσως) θαύματα· τώρα, αρκούμαι να σημειώσω τη σύμπτωση.

Παρεμπιπτόντως, αν ενδιαφέρεται κανείς να ψάξει τη σχετική μυθολογία του μεσαίωνα, μπορεί (πέρα από τον Μπαουντολίνο του Έκο, στον οποίο ο σταρ συγγραφέας ευτυχώς ξεχνά τη λογοτεχνία αξιώσεων και αφήνεται στο κέφι του) να δει Τα ταξίδια του Μάντεβιλ, ένα αγγλικό ψευτοταξιδιωτικό κείμενο του 13ου αιώνα (νομίζω), που εκδόθηκε και στα ελληνικά πριν από λίγα χρόνια (με μια απαίσια γραμματοσειρά, αλλά τέλος πάντων). Ίσως να ανεβάσω κάποιο ιδιαίτερα απολαυστικό κομμάτι κάποτε (πάλι ίσως, πάλι κάποτε).

Read Full Post »

« Newer Posts