Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ζέμπαλντ’

Ένας συγγραφέας που αξίζει να ανακαλύψετε, αν δεν τον ξέρετε. Όταν τον πρωτοδιάβασα, μου θύμισε τον Τόμας Μπέρνχαρντ. Τώρα, νομίζω, ο Ζέμπαλντ μου αρέσει περισσότερο -νομίζω μάλιστα ότι είναι ένας από τους δυο-τρεις καλύτερους τεχνίτες των τελευταίων χρόνων. Αυτοί οι Γερμανοί δεν παύουν να με εκπλήσσουν· τι ειρωνεία, τα γερμανικά μου είναι σε νηπιακό επίπεδο, αλλά η γερμανόφωνη λογοτεχνία παραμένει η αγαπημένη μου, μαζί με την (παλιότερη κυρίως) αγγλική: Ρίλκε, Μαν, Μούζιλ, Μπροχ, Κανέττι, Μπέρνχαρντ, και τώρα ο Ζέμπαλντ. Αν πρέπει να διαβάσετε ένα μόνο, συνιστώ το Άουστερλιτς· αριστουργηματική περιήγηση στην ευρωπαϊκή ιστορία, αρχιτεκτονική και ό,τι άλλο θέλετε. Τέλος πάντων, δείτε μερικά αποσπάσματα από το τελευταίο που διάβασα:

…για να επιστρέψει λίγο αργότερα σερβίροντάς μου ένα ψάρι που ήταν το δίχως άλλο χρόνια ολόκληρα καταχωνιασμένο στην κατάψυξη, ενώ στην προσπάθειά μου να τρυπήσω τη μισοκαμένη πανέ κρούστα του, τα κατάφερα μάλιστα να στραβώσω τις μύτες του πιρουνιού μου. Πράγματι, χρειάστηκε να καταβάλω τόσον κόπο για να διεισδύσω στο εσωτερικό αυτού του σκευάσματος που, όπως σύντομα θα ανακάλυπτα, δεν αποτελούνταν παρά μόνο από το σκληρό του περίβλημα, ώστε μετά το τέλος της εγχείρησης το πιάτο μου να παρουσιάζει τραγική εικόνα. Η σως ταρτάρ, που χρειάστηκε να τη ζουλήξω για να ξεχυθεί από το πλαστικό σακουλάκι, είχε αναμειχθεί με τα καψαλισμένα θρύμματα της γαλέτας σε μια γκρίζα μάζα, ενώ ο ίδιο το ψάρι, ή ό,τι ήταν αυτό που το παρίστανε, πρόβαλλε διαμελισμένο κάτω από τα ανοιχτοπράσινα αγγλικά μπιζέλια και ό,τι άλλο είχε απομείνει από τις τηγανητές πατάτες που γυάλιζαν από το λίπος. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Έχω μια φίλη που εδώ και έξι περίπου μήνες ξενοίκιασε το σπίτι και πήγε να ζήσει στο Κάιρο. Αυτές τις μέρες ήταν εδώ· μου δήλωσε ότι σκοπεύει να μείνει το καλοκαίρι στην Υεμένη για δύο περίπου μήνες, μετά να ξαναγυρίσει στο Κάιρο επ’ αόριστον. Και ύστερα άλλαξε γνώμη, και θέλει να πάει στη Νότια Αμερική.

Έχω και ένα φίλο που εδώ και μερικούς μήνες μισοζεί στο Παρίσι.

Πώς ήταν εκείνη η φράση από το Κουτσό του Κορτάσαρ; «Όταν έμαθε πως κάποιος ονόματι Οράσιο Ολιβέιρα είχε μόλις απελαθεί από το Παρίσι και επέστρεφε στο Μπουένος Άιρες με το πλοίο ***, ο Τράβελερ έδωσε μια κλωτσιά στον αριθμομνήμονα γάτο του τσίρκου και δήλωσε πως η ζωή είναι μεγάλο γαμήσι» (από μνήμης παραθέτω και πάλι, συγχωρήστε μου τα λάθη). Ο Τράβελερ, που «παρά το όνομά του δεν είχε ταξιδέψει παρά μόνο μέχρι το Μοντεβιδέο».

Ό,τι και να σκεφτώ, τώρα είναι αργά. Δύτη, έχεις γίνει πατέρας· τα βιβλία σου δεν κουβαλιούνται πια, και συ δεν κάνεις χωρίς αυτά· ας πούμε, η ζωή σου έχει πάρει έναν δρόμο, καλό ή κακό, και το μόνο που θα μπορούσες να επιλέξεις -που σου επιτρέπεται, από κάθε πρακτική και ηθική άποψη- είναι να μετακομίζεις γύρω-γύρω στην Ελλάδα (ξανά Θεσσαλονίκη, ξανά Κέρκυρα, ξανά Αθήνα…). Και πού είναι ο νομάδας μέσα σου; Πού κρύφτηκε εκείνος που έγραφε «Αλλά να κοιμάσαι κάτω από τις γέφυρες!»; Πόσο θα αντέξεις το voyage autour de la chambre, πόσο θα σε καλύψει να σκαλίζεις το απώτερο παρελθόν μακρινών χωρών;

«Διάβασα ότι ο Σάκλετον», γράφει κάπου ο Κόντογλου, «ζητά ταξιδιώτες για μιαν αποστολή στο Νότιο Πόλο. Του έγραψα να με πάρει μαζί του.» Και ο Ζέμπαλντ (Εκ του φυσικού) ανασύρει την καταπληκτική ιστορία ενός Γερμανού φυσιοδίφη που παράτησε τα πάντα για να συμμετάσχει στην αποστολή του Μπέρινγκ ανοιχτά της Σιβηρίας· πέθανε κυνηγημένος σε μια σιβηριανή πόλη, αφού έζησε την ανακάλυψη της Αλάσκας, το θάνατο του Μπέρινγκ, ναυάγια και ανακαλύψεις. Υπήρχε ένας κεφαλλονίτης (νομίζω) γιατρός, ονόματι Παταγός αν θυμάμαι καλά, που περιπλανήθηκε σε όλη την κεντρική Ασία και ταξίδεψε στην Αφρική. Υπήρχε ο Αρμίνιος Βαμπερύ, ένας Ούγγρος που γύρισε κι αυτός όλη την κεντρική Ασία. Ναι, κάποτε μπορούσες να ταξιδέψεις χωρίς ρίζες· και τώρα γίνεται. Πόσοι το κάνουν; Μάλλον, γιατί όχι εγώ; Εσύ;

Εντάξει, ίσως όλα αυτά να είναι ιδέα. Μπορεί -όχι μπορεί, πιθανότατα- ποτέ να μην ήθελα στ’ αλήθεια να ζήσω σα νομάδας. Και ούτως ή άλλως, πάντα ζητάμε αυτό που δεν έχουμε. Πάρε λοιπόν τον αριθμομνήμονα γάτο σου, και ζήσε στο τσίρκο του Φεραγούτο· κάτι είναι κι αυτό. Στην ευχή, δε μ’ αρέσει καθόλου να γκρινιάζω (ξέρω, έχετε ήδη διαμορφώσει διαφορετική γνώμη). Τη ζωή που σου δόθηκε, να την κάνεις να λαλήσει.

Όμως…………………………………

Ας αφιερώσω απλά στη φίλη μου στο Κάιρο ένα τραγούδι της Ουμ Καλσούμ:

Read Full Post »