Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘περιαυτολογώντας’ Category

Οχτώ χρόνια σήμερα. Θα το ξέχναγα, φανταστείτε (πόσο έχει πέσει η κίνηση)!

Anybody, out there?

Read Full Post »

Με τον παραπάνω βαρύγδουπο τίτλο θέλω απλώς να κάνω αυτό που λέμε ρεμπλόγκιν. Σε ένα από τα λημέρια του Δύτη θα ήταν κανονικά η θέση του, αλλά στο συγκεκριμένο λημέρι έχουμε μείνει τρεις κι ο κούκος να επανερχόμαστε συνέχεια στα ίδια και στα ίδια χωρίς ελπίδα συμφωνίας και να πρήζουμε αλλήλους με τις ίδιες και ίδιες γνωστές γνώμες· αποτέλεσμα, όπως το βλέπω, ασυνεννοησία, τονισμός της λεπτομέρειας σε βαθμό καλοπροαίρετης κακοπιστίας (ας μην παρεξηγηθώ) και πλήρης έλλειψη νοήματος. Εν ολίγοις, διάβασα πρόσφατα φίλους και φίλες να έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν σχετικά με αυτά, τα ίδια και τα ίδια τα έρμα: την αποικιοκρατία, τη διαμόρφωση του δυτικού καπιταλισμού, πράγματα που εμένα ξέρετε όλοι πως με ενδιαφέρουν (ενώ μπορεί να μην ενδιαφέρουν άλλους). Οπότε προτιμώ να τα διαφημίσω από δω, πόσο μάλλον που δεν έχω κάτι ενδιαφέρον να πω από μόνος μου αυτό τον καιρό.

Λοιπόν, σημερινό: Τέταρτος Κόσμος, Σκεπάζοντας και ξεσκεπάζοντας γυναίκες

(Και δυο παλιότερα):

Σύνδεση με Κάιρο, Η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού

Τέταρτος Κόσμος, Μαράνοι, Μαρόν και μπλε μαρέν

Αν θέλετε, το βλέπετε σαν διαφήμιση· ίσως και σαν μια προσωπική σημείωση. Θα βάζω στα σχόλια και άλλα σχετικά άμα βρίσκω. Καλή ανάγνωση!

Read Full Post »

Πιστέψτε το ή όχι, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο Δύτης κλείνει σήμερα εφτά χρόνια ζωής. Κάπως να το γιορτάσουμε, είπα, μη γράψεις πάλι τα ίδια, πάλι ότι είμαστε στο ρελαντί αλλά εδώ, ευχές και τα λοιπά, έξι φορές μέχρι τώρα βαρέθηκε ο κόσμος. Και μετά σκέφτηκα ότι στο ξεκίνημά του ο Δύτης είχε βάλει σκοπό να κοινοποιήσει τα μικρά περίεργα των αγαπημένων του Οθωμανών: να όμως που ο έβδομος χρόνος πέρασε χωρίς ούτε ένα από αυτά τα minima orientalia. Ε, ιδού λοιπόν κάτι που βρήκα πρόσφατα:

Η ιστορία αρχίζει σα μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν, διότι ο Γκότφριντ Χάγκεν, ερευνητής που εξέταζε το αυτόγραφο κείμενο του Τζιχαν-νουμά, «καθρέφτη του κόσμου» ή αλλιώς της παγκόσμιας γεωγραφίας του σπουδαίου Κιατίπ Τσελεμπή, βρήκε ανάμεσα στα φύλλα του χειρογράφου ένα χαρτί. Εντάξει, δεν είχε τον κώδικα του Άρνε Σάκνουσεμ, είχε όμως κάτι άλλο: από τη μια μεριά, ένα πρόχειρο σκίτσο της λίμνης Αχρίδας, με την ομώνυμη πόλη, το Μοναστήρι, τη Στρώμνιτσα και τις άλλες γύρω πόλεις. Το χάρτη συνόδευε ένα δίστιχο κάποιου ποιητή της Αχρίδας, του Αμπντουλαζίζ Τσελεμπή:

Τα δώρα της Αχρίδας είναι τρία, όπως έχουν πει άνθρωποι με γούστο

Η λίμνη, ένα, τα ψάρια, δύο, και τρία τα διάφορά της φρούτα.

800px-oxrida

Αυτά στο πίσω μέρος. Το χαρτί είχε χρησιμοποιηθεί σαν πρόχειρο, διότι από την άλλη πλευρά (περισσότερα…)

Read Full Post »

Ε ναι, πέρασαν έξι χρόνια. Διακόσια ογδόντα ποστ, πάνω από δέκα χιλιάδες σχόλια, ωραίες συζητήσεις,  μέχρι και καινούριες φιλίες. Άντε παιδιά, να τα κατοστήσουμε λοιπόν!

Read Full Post »

Τα μισά της χιλιάδας πεντακόσια, τα μισά της δεκάδας τα χρόνια που σας ξέρω και με ξέρετε, hypocrites lecteurs. Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο (ξέρω γω) γουόρντπρες-κουλέ, σκέφτομαι, δεν είναι και λίγα, και μια από τις υποχρεώσεις του κατάδικου είναι να γράψει επετειακό ποστ. Τίποτα σπουδαίο, μια υποχρέωση πριν φτάσουν μεσάνυχτα, ίσα να διατηρηθεί ένας μίνιμουμ ρυθμός ενός ποστ ανά δυο μήνες πάνω-κάτω –στο ρελαντί.

Ξαναβλέποντας πίσω στα δύο τελευταία χρόνια, έχω την αίσθηση ότι και το ρελαντί μια χαρά δουλεύει: μόνο να, κατά καιρούς γυρνάνε ποστ στο μυαλό μου που δεν βρίσκουν το χρόνο να γραφτούν. Κάτι για το πώς περνά ο χειμώνας βλέποντας παλιές ταινίες της Hammer και σοβιετικό σινεμά στον γιουτούμπη, κάτι παλιές υποσχέσεις (δεν τις ξεχνάω: οθωμανική ποίηση, παραμυθάδες), κάτι θεωρίες για τα πρότυπα της λογοτεχνίας fantasy, τίποτα ιδιαίτερο δηλαδή –σημασία έχει πια κυρίως να δίνεις ένα σήμα, εδώ είμαι, γεια.

(Μα, ακόμα κι αυτό το έχω ξαναγράψει, σε άλλη επέτειο).

Λοιπόν, εδώ είμαι, γεια

Read Full Post »

Τέσσερα χρόνια, διακόσια πενηνταέξι ποστ, κοντά εννιάμισυ χιλιάδες σχόλια. Από καθημερινά ποστ φτάσαμε στο ένα το μήνα, τώρα δε και στα ένα το δίμηνο, σχεδόν, περισσότερο καλλιγραφία παρά σημείωση –άλλωστε δεν βλέπω το λόγο πια να γράφω πράγματα που διαβάζω συμφωνώντας και αλλού, πρόσφατα μάλιστα σταμάτησα και να τσακώνομαι (λίγο από βαρεμάρα και λίγο από καλή διάθεση). Ο πραγματικός λόγος που συνεχίζουμε, στην πραγματικότητα, είναι για να πυκνώνει ο δεσμός μας. Χτες τα έπινα με παλιό μπλογκογνώριμο που δεν είχα συναντήσει ποτέ ως τώρα, και την ώρα που τα έγραφα αυτά χτύπησε το τηλέφωνο από Ταϊλάνδη –ε, αυτά είναι που σε κάνουν να συνεχίζεις, τελικά.

Πολλή φλυαρία. Άντε, νάμαστε καλά για άλλη μια τετραετία.

Read Full Post »

Μια θητεία, κατά κάποιο τρόπο συνεχίζεται επ’ άπειρον. Μια και το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις στο στρατό είναι η ιεραρχία, η πειθαρχία, η υπακοή, αυτά που προορίζονται να σε συνοδεύουν στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή σου. Με λίγη παραπάνω διορατικότητα ίσως, διακρίνεις και άλλες αλληγορικές διεργασίες, όπως το πώς ο έξυπνος λοχαγός καταφέρνει να εκτρέψει τη φυσική απέχθεια του φαντάρου προς τον αξιωματικό, σε έναν ανταγωνισμό μεταξύ λόχων. Αλληγορία εύκολη και όμως ισχυρή.

Παρόλα αυτά, επειδή ακριβώς όλα αυτά σου ενσταλάζονται αργά και σιωπηρά και τρόπον τινά ύπουλα, εκείνο που μένει στη μνήμη -όσο και αν σκεφτόσουν τις αλληγορίες τότε- είναι εντελώς άλλα πράγματα. Μένει ας πούμε στο μυαλό η μυρωδιά (ιδρώτας σε στολές αγγαρείας)· η αίσθηση της πρώτης μέρας, όταν μετά από κουβάλημα τεράστιων σάκων από θάλαμο σε θάλαμο βλέπεις ψηλά τους γλάρους, δίπλα σ’ έναν άδειο ιστό· το μικρό πλοίο που ταξίδευε καμιά εκατοστή ναύτες από τον Σκαραμαγκά στον Πόρο, σχεδόν ολόκληρη νύχτα· η πρώτη έξοδος, όπου ανακαλύπτεις ότι αυτό που σου λείπει δεν είναι η μπύρα αλλά ο ζεστός καφές· η αστροφεγγιά στα βουνά της Λήμνου, Αύγουστο μήνα, και λίγο αργότερα οι φοβερές ομίχλες, και οι άνεμοι· οι εξάωρες ή δωδεκάωρες βάρδιες στον κλωβό του ραντάρ, οι δοκιμές των ασυρμάτων και μια φωνή γνωστού σου κληρούχα από το Σίγρι, κάθε μεσάνυχτα· η μέρα με το χιόνι -αλλά και ο Άθως που άστραφτε στο βάθος, ευθεία στο βορρά· η βλακεία του τμηματάρχη, και η κρυφή καλοσύνη του οπλονόμου· όλες οι περίπλοκες σχέσεις μεταξύ φαντάρων, ο ένας και ο άλλος που γνώρισες, πράγματα που ξέρουν όσοι τα έζησαν.

Αλλά αυτό που τώρα, απαντώντας στην πρόσκληση*, θυμήθηκα εγώ ήταν μια μικρή λεπτομέρεια. Ήταν το πώς, έχοντας ξεμείνει από διάφορες αναποδιές χριστούγεννα και πρωτοχρονιά στο βουνό, σήκωσα το τηλέφωνο που χτυπούσε και άκουσα μια άγνωστη φωνή.

Το ναυτικό παρατηρητήριο; (Ναι, ποιον θέλετε;) Δεν με ξέρεις φίλε, ήμουν ναύτης πέρσυ εκεί. Πήρα να σας πω καλή χρονιά, παιδιά.

Αυτό θυμήθηκα.

*Βλ. ΒιβλιοθηκάριοΣελιτσάνο, ΤσαλαπετεινόΕρυθρό Καγκουρώ, Silentcrossing, Old Boy, και τον Γρηγόρη τον Κυνοκέφαλο.

Read Full Post »

Older Posts »