Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 15 Φεβρουαρίου 2012

Είπα να μαζέψω εδώ μερικά σχόλια που σκόρπισα αυτές τις μέρες από δω κι από κει, προφορικά ή γραπτά, έτσι για να βρίσκονται. Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες, λένε, ένα ακόμα χρήσιμο ρητό για τις μέρες που έρχονται.

Για μια ακόμα φορά υποστήκαμε μια ακόμα σωτηρία, λοιπόν. Πάνω που είχα αρχίσει να αποθηκεύω λάδι για να το ανταλλάζω με αλεύρι τις δύσκολες μέρες, όπως προειδοποιούσε ο Προβόπουλος. Τουλάχιστον η αστυνομία θα εξακολουθεί να έχει καύσιμα -όσο για χημικά, δεν το συζητώ. (Και πάντως, κάποιοι ήδη μετράν τρεισήμισυ μήνες απλήρωτοι, από επιλογή. Φταίει αυτή η καταραμένη ανατολίτικη έλλειψη ορθολογισμού, ή ίσως η περιβόητη παπάντζα της μεταπολίτευσης).

Υπάρχει μια κάποια ειρωνεία στο γεγονός ότι διαβάζουμε για την «ελληνική σοβιετία» από τους ίδιους ανθρώπους που στηρίζουν την προϊούσα πρωηνανατολικογερμανοποίηση της Ελλάδας. Κάποτε, να μου το θυμηθείτε, η Διαμαντοπούλου θα γίνει Μπαρόζο στη θέση του Μπαρόζο, και ίσως οι φτωχότατοι πλέον Κοζανίτες να είναι τότε τόσο περήφανοι όσο οι, ξέρω γω, Λειψιώτες για τη Μέρκελ.

Εγώ δεν ήμουν Αθήνα οπότε δυσκολεύομαι να εκφέρω άποψη για τα της περασμένης Κυριακής -αλλά έχω εκεί επιτόπιους πράκτορες που εμπιστεύομαι (ένα, δύο). Μου έκανε πάντως εντύπωση μια παρατήρηση ρεπόρτερ στο Μέγκα, ότι δεν μιλάμε για δεκάδες αλλά για εκατοντάδες “κουκουλοφόρους” (τι λέξη κι αυτή), την οποία βιάστηκαν να θάψουν δημοσιογράφοι όπως ο Τσίμας που έχουν μείνει κάποια χρόνια πίσω. Αυτές τις μέρες (και τον επόμενο καιρό, νομίζω) δεν μπορούμε να μιλάμε πια τόσο εύκολα για «πλήθος που θέλει να διαδηλώσει ειρηνικά». Αυτή η απλή παρατήρηση πρέπει να εκληφθεί ως τέτοια, χωρίς ηθικές συνεπαγωγές μια και κάηκε η γούνα μου πρόσφατα: λέω μόνο πως, αυτή είναι η κατάσταση. Οι άνθρωποι γύρω δεν είναι πια δυσαρεστημένοι· είναι θυμωμένοι, για τον απλό λόγο ότι αρχίζουν (αρχίζουμε) πια να μην έχουν τον παραμικρό έλεγχο στις ζωές τους. (Δύτη, ξεχνάς ότι θα έχουμε εκλογές σε -κάτσε να θυμηθώ- τέσσερις μέρες, νομίζω. Αν συμφωνήσει δηλαδή ο Σόιμπλε και (φαντάσου) ο Μόντι). Το πρόβλημα είναι πως ο θυμός δεν φτάνει. Ταξικό πόλεμο έχουμε, και θυμάμαι εκείνη τη διαφήμιση δεν ξέρω ποιας εταιρείας για την Χ που έκανε κάτι χρήσιμο· κάποιος είχε συμπληρώσει με μαρκαδόρο: οργάνωσε σωματείο στη δουλειά της.

Σκεφτόμουν επίσης (αλλά αυτό είναι κάπως άσχετο) ότι πάρα πολλοί από όσους θρηνούσαν αυτές τις μέρες για τα ιστορικά κτίρια δεν έβγαζαν κιχ όταν άλλα παρόμοια κατεδαφίζονταν ή μισοκατεδαφίζονταν για να χτιστούν βωβά και άλλα μεγαθήρια. Αυτά, ως επί το πλείστον, στις λεγόμενες μέρες της ευμάρειας, βέβαια. Όταν χτίζαμε τους νέους Παρθενώνες, αν θυμάστε.

Read Full Post »