Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 28 Ιανουαρίου 2011

Και τώρα λοιπόν οι διαπραγματεύσεις έφτασαν σε αίσιο τέλος. Οι απεργοί πείνας θα μεταφερθούν αλλού, κάπου στα Πατήσια νομίζω, και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η τιμή του πανεπιστημιακού ασύλου σώθηκε (το ίδιο το άσυλο, ίδωμεν), το ιστορικό κέντρο σώθηκε, σφουγγαρίσαμε το σαλόνι μας. Μας έμειναν τα εξής:

  • οι συγκεντρωμένοι Έλληνες που αποχαιρέτησαν τους μετανάστες φώναζαν αντεθνικά συνθήματα (στο χαλί του ρεπορτάζ, το σύνθημα η εθνική ενότητα είναι μια απάτη): ρεπορτάζ του Σκάι, για την αναχώρηση των μεταναστών από τα Χανιά.
  • και ξέρουμε τι άνθρωποι είναι αυτοί που συγκεντρώνονται για να συμπαρασταθούν στους μετανάστες: ειδήσεις του Άλτερ.
  • η συνδρομή στην οργανωμένη μετακίνηση των μεταναστών είναι «παράνομη διακίνηση», άλλως trafficking: διάφοροι βουλευτές του ΛΑΟΣ.
  • συμπαθούμε τους δυστυχείς μετανάστες, αλλά είναι βλέπεις σαν παιδάκια (αλλωνώνε), τους χειραγώγησαν οι άλλοι, τους υπέβαλαν την απεργία πείνας: passim.
  • πρέπει να εφαρμοστούν οι νόμοι. Προς θεού, όχι όσοι αφορούν ας πούμε την ανασφάλιστη εργασία όμως.

Όλα ξεχνιούνται σ’ αυτόν τον κωλότοπο, μου λέει ο Sraosha· ναι. Μου έρχεται στο νου η εικόνα της Χριστοφιλοπούλου (με εκνευρίζει ιδιαίτερα η επιμονή της να μιλά για σχολειά), της Βόζενμπεργκ και του Άδωνι που την Τετάρτη προσπαθούσαν απεγνωσμένα να διαφωνήσουν σε κάποιο δελτίο. Μου έρχεται η εικόνα των ραμμένων στομάτων των προσφύγων που έκαναν απεργία πείνας όλο τον περασμένο μήνα χωρίς να δώσει κανείς σημασία. Μου έρχεται η εικόνα ενός πρωτοσέλιδου της Ελευθεροτυπίας το ’81, το θυμάμαι ολοκάθαρα κι ας ήμουν οχτώ χρονώ παιδάκι: Πέθανε ο Μπόμπι Σαντς. Μου έρχεται αυτή η φοβερή σύμπνοια των πάντων: ε όχι και στο πανεπιστήμιο, ε όχι και στο κέντρο, ε όχι και στην οθόνη μου. Να φύγουνε, να πάνε αλλού. Να φύγουνε, να πεθάνουν στα Πατήσια. Το ζήτημα είναι το άσυλο, το ζήτημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ζήτημα είναι η ανομία, είναι ότι δεν μπορεί ένα κράτος να ξεφτιλίζεται έτσι, είναι ότι δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι. Ας πεθάνουν στα Πατήσια, όχι στο σαλόνι μας βρε παιδί μου.

Τα ραμμένα στόματα. Ποιος απ’ όσους μιλάνε (εμένα συμπεριλαμβανομένου) μπορεί να αντέξει μία, άντε δύο μέρες απεργία πείνας; Τα ραμμένα στόματα. Ας πεθάνουν βρε παιδί μου αλλού, όχι στο σαλόνι. Ας πεθάνουν. Τα ραμμένα στόματα. Αλλού όμως.

.

.

(φτού! αυτή τη φορά συνέπεσα με το Βυτίο, που λέει τα ίδια αλλά καλύτερα, όπως συνηθίζει)

Read Full Post »