Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 11 Οκτωβρίου 2010

Αυτές τις μέρες έκλεισε νομίζω χρόνος που πέθανε η Σπεράντζα Βρανά (εντάξει, γράφω καθυστερημένα), κι εγώ θυμήθηκα αυτή τη φωτογραφία που είχα φυλάξει από μια περσινή εφημερίδα:

Μ’ αρέσει όλους αυτούς να τους φαντάζομαι κάπως έτσι: χαλαρούς μετά την παράσταση. Τον Μακρή, αφού έχει πεθάνει ως μεθύστακας, να κάνει ας πούμε γκριμάτσες στους συμπρωταγωνιστές του, τον Παπαγιαννόπουλο να παίζει το τάβλι του στο Διακοφτό, τον Αυλωνίτη να πηγαίνει επίσκεψη σε ένα φίλο, τη Βασιλειάδου ξέρω γώ να παίζει χαρτιά. Μου συμβαίνει συχνά αυτό: πριν από δεκατρία χρόνια είχα δει στη Θεσσαλονίκη μια γιαπωνέζικη ομάδα κρουστών. Ζεν, ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων, πειθαρχία, σφιγμένα πρόσωπα, τέλειο παίξιμο -αλλά στο τέλος οι γιαπωνεζούλες πέταξαν τις μπαγκέτες ψηλά και αυτοσχεδίασαν για δυο λεπτά, με τα πρόσωπα χαλαρά, επιτέλους.

«Μα βγάλε τη μάσκα» ήταν μια επαναλαμβανόμενη ατάκα στον Εθνικό ύμνο του Μαρμαρινού που είχα δει στην Κέρκυρα πριν από χρόνια. Εκείνοι πάλι έβγαζαν τη μάσκα κάθε βράδυ: όπως ο καθένας βγάζει τη μάσκα, είτε σαν γυρίσει σπίτι, είτε μόλις κλείσει την τηλεόραση στο κρεβάτι, είτε όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη το πρωί, ή όταν ανάβει ένα τσιγάρο στο κρεβάτι. Αυτοί όμως, όπως κάθε ηθοποιός φαντάζομαι (εξαιρώ τον Κιάνου Ριβς π.χ. που είναι μια μόνιμη μάσκα), είχαν δύο μάσκες απανωτές στο πρόσωπό τους. Μου αρκεί να τους φανταστώ να βγάζουν τη μία. Σκέφτομαι τώρα, μήπως δύο μάσκες αλληλοκαταργούνται; Μήπως ο πραγματικός τους εαυτός ήταν όταν μιμούνται ένα ρόλο;

Αλλά πάλι, κοιτάξτε ας πούμε τον Αυλωνίτη στη φωτογραφία, ή τον Ρίζο, πόσο διαφορετικοί είναι απ’ την εικόνα τους. Πόσο θα ήθελα να βρεθώ σε ένα τραπέζι απέναντί τους και να μιλήσουμε, ξέρω γω, για τον καιρό ή τις τιμές ή την επικαιρότητα.

Θυμάμαι όμως μια αφήγηση για τον Χορν, για το πώς δεν μπορούσε να αντέξει τη μοναξιά, πώς ενώ με οποιαδήποτε παρέα ήταν αυτό που στο θέατρο λένε μπριλάντε, δεν μπορούσε να αντέξει τον εαυτό του. Δύσκολο επάγγελμα, βαρύ και ίσως ανθυγιεινό. Ο Παπαγιαννόπουλος, αν θυμάμαι καλά την είδηση στην εφημερίδα, πέθανε μόνος στο διαμέρισμά του. Γιαυτό μας αρέσει να τους βλέπουμε με τη μάσκα.

Αυτή η φωτογραφία, ωστόσο, με συγκινεί πάρα πολύ.

Read Full Post »