Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 9 Σεπτεμβρίου 2010

Για τον Ασικπασαζαντέ και το χρονικό του, από τα πρώτα οθωμανικά ιστορικά κείμενα, είχα πει κάτι λίγα παλιότερα. Να και κάτι ακόμα που έχει την πλάκα του: φαίνεται πως την παράδοση να εγκωμιάζουν τα παλιά καλά χρόνια την τηρούσαν μια χαρά και οι πρώτοι Οθωμανοί -εδώ γκρινιάζει ο Ασικπασαζαντέ για την εποχή του, το τέλος του 15ου αιώνα (εκτός αν -το πιθανότερο- μιλάει η πηγή του, ο Γιαχσί Φακίχ, στις αρχές του ίδιου αιώνα), χωρίς να μπορεί να φανταστεί ότι το ίδιο θα γκρίνιαζαν οι συνάδελφοί του μισό αιώνα αργότερα, την εποχή των οποίων θα θεωρούσαν χρυσή οι απόγονοί τους ύστερα από άλλα πενήντα χρόνια, και ούτω καθεξής. Αν πιστέψουμε κάθε γενιά Οθωμανών συγγραφέων, παναπεί, η αυτοκρατορία βρισκόταν σε διαρκή παρακμή ήδη πριν από την άλωση της Πόλης. Κάπως όπως η ελληνική εκπαίδευση, διασκέδαση, πολιτική ζωή, και τα λοιπά. Πηγή: Ε. Α. Ζαχαριάδου, Ιστορία και θρύλοι των παλαιών σουλτάνων (1300-1400), Αθήνα: ΜΙΕΤ 1991, σελ. 175.

Ο οίκος του Οσμάν έχει πολλές ιδιοτυπίες. Εγώ, ο φτωχός, τα λέω περιληπτικά. Γιατί τον καιρό εκείνο τα απαιτούσαν αυτά τα πράγματα. Τώρα έχουν καθιερωθεί σαν συνήθεια. Τον παλιό καιρό είχαν υπέροχα χτένια και σεβαστά γένια. Όταν ο μονάρχης ήθελε να ντροπιάσει κάποιον, του έκοβε τα γένια και τον έβαζε να καβαλικέψει ένα γάιδαρο. Τώρα για τους ίδιους συνήθεια έγινε ο γάιδαρος, και τον καβαλικεύουν και περιφέρονται. Κι οι ίδιοι με τα χέρια τους κόβουν τα γένια τους. Αυτή η συνήθεια, να κουρεύουν τα γένια, έμεινε από τα παλιά χρόνια, από τους Φράγκους. Από τους Φράγκους πήραν αυτές τις βρώμικες ιδέες. Και τώρα πια έχει καθιερωθεί οι γυναίκες να κόβουν τα μαλλιά τους και οι άντρες τα γένια τους.

Advertisement

Read Full Post »