Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 14 Ιουλίου 2010

Πάντα αυτό το κομμάτι μου έμοιαζε σαν τη χαρτογράφηση του ανεκπλήρωτου, ή ματαιωμένου, πάθους: ακούστε με υπομονή, θα δείτε πώς μόλις συνηθίζει το αυτί στο πρώτο, κάπως ελαφρύτερο κομμάτι, με τα σολάκια του και μ’ όλα, ξαφνικά σαν κάτι να γίνεται δυνατότερο από τους εκτελεστές -ή τους ακροατές- και να τους εκτοπίζει· προσέξτε τη διαρκή επανάληψη που τριβελίζει το μυαλό, το πώς σιγά-σιγά γίνονται πιο έντονα τα μπάσα, λες και κάτι πιο βαθύ ανεβαίνει προς την επιφάνεια, το πώς όλα σταματούν ξαφνικά με σιωπή. Τέλειωσε το κομμάτι.  Αλλά δεν το ξεχάσατε.

(αφιερωμένο στο βυτίο, για αυτό το θαυμάσιο ποστ)

Read Full Post »