Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 16 Φεβρουαρίου 2010

Από εδώ έφτασα εδώ: μια θαυμάσια συλλογή οθωμανικών και περσικών μικρογραφιών από το Walters Art Museum της Βαλτιμόρης. Περιδιαβαίνοντας μπορείτε νομίζω να καταλάβετε γιατί με γοητεύουν τόσο οι πολιτισμοί της Ανατολής. Στην παρακάτω μικρογραφία, των αρχών του 18ου αιώνα, βλέπουμε τον ποιητή Αταΐ (πέθ. 1634) να συνομιλεί με ένα συνάδελφό του σε μια ταβέρνα της Πόλης.

Κι έτσι κατά καιρούς μου έρχεται να αρχίσω, τις μακριές νύχτες του χειμώνα, να εξασκούμαι στο μικρογραφείν: πρώτα με λεπτές-λεπτές γραμμές σχεδιάζουμε τα περιγράμματα, αφού πρώτα εξασκηθούμε γεμίζοντας χαρτιά με κεφαλάκια, άλογα, δέντρα και λουλούδια περσικού ύφους· ύστερα βάζουμε προσεκτικά το χρώμα, μπλε του κοβαλτίου, πράσινο λαμπερό, οπωσδήποτε χρυσό· προσεκτικά τα περιθώρια, γιατί αντίθετα με την κινέζικη ή γιαπωνέζικη ζωγραφική εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σκηνή θεάτρου, όσο και αν αυτό ήταν άγνωστο στο Ισλάμ (όχι όμως στους Οθωμανούς, που ήξεραν από Καραγκιόζη και παντομίμα). Το όνομά μας το βάζουμε σπάνια: φιλοδοξούμε να μας αναγνωρίζουν από ένα ρουθούνι αλόγου, ή το σχήμα ενός χεριού. Κι αν ήμαστε τόσο καλοί τεχνίτες, μπορεί να αξιωθούμε κάποιος μαθητής από μεταγενέστερη γενιά να γράψει εκείνος το όνομα στο περιθώριο: Μπεχζάντ, ή Λεβνί.

Στην εποχή όμως που ζούμε αυτό θα ήταν ένα ακόμα χόμπι. Κανείς μικρογράφος δεν θα δεχόταν ότι η δουλειά του είναι χόμπι. Επιστροφή λοιπόν στο μπλογκ, αυτές τις μακριές νύχτες του χειμώνα.

ΥΓ. Πολύ καλύτερα από μένα, φυσικά, τα λέει ο Παμούκ στο «Όνομά μου είναι κόκκινο».

Read Full Post »