Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 7 Μαΐου 2009

Ορίστε μια μικρή επιλογή από mirabilia, «παράξενα», της περιοχής του Ντωφινέ (νοτιοανατολική Γαλλία), όπως καταγράφηκαν από τον Γερβάσιο του Τίλμπουρυ στις αρχές του 13ου αιώνα. Πηγή: Ζακ Λε Γκοφ, Το φαντασιακό στο Μεσαίωνα, μετάφρ. Ν. Γκοτσίνας, Αθήνα 2008.

Ι. Ο πύργος που δεν δέχεται τους νυχτοφύλακες.

Στο βασίλειο της Αρελάτης [Αρλ], στην επισκοπή της Βαλάνς, στην πόλη της Λιβρόν, υπάρχει ένας πύργος πολύ ψηλός, αυτός του επισκόπου Βαλεντίνου, που δεν δέχεται τους νυχτοφύλακες. Αν τοποθετηθεί ένας νυχτοφύλακας στον πύργο αυτό για τη νύχτα, το πρωί θα νιώσει να παρασύερεται στην κοιλάδα που βρίσκεται στους πρόποδές του. Θα βρεθεί στην κοιλάδα χωρίς να έχει πάθει κάτι κακό, χωρίς να έχει νιώσει το φόβο της πτώσης, ούτε το φόβο κάποιας αρπαγής, και δεν θα αισθανθεί καμία επαφή, ούτε να έχει χτυπήσει.

ΙΙ. Ο βράχος που μετατοπίζεται με το ένα δάχτυλο και όχι με όλο το σώμα.

Στο βασίλειο της Αρελάτης, στην επαρχία της Εμπρέν, στην πόλη που ονομάζεται Νοθ (;) υπάρχει ένας μεγάλος βράχος που μπορει κανείς εύκολα να τον μετακινήσει ολόκληρο, αν τον σπρώξει με το μικρό δάχτυλο. Αν προσπαθήσει, όμως, να τον μετατοπίσει με όλο το σώμα ή με όσα ζευγάρια βόδια θέλει, μένει ακίνητος.

(…)

V. Ο βράχος που ονομάζεται Aiguille (Aequa illa: ίσος με αυτόν)

Οι θιασώτες της εφηβείας κυνηγούν τόσους μύθους όσους και πραγματικότητες και καθώς όλα είναι ματαιότητα, οι μάταιοι γιοι των ανθρώπων στις κίβδηλες ζυγαριές, συλλέγουν ανώριμα πράγματα ανάμεσα στα γινωμένα πράγματα και μερικές φορές δεν ευφραίνονται λιγότερο με τους μύθους απ’ ό,τι με τις πραγματικές ιστορίες. Για παράδειγμα, στο βασίλειο της Αρελάτης, στην επισκοπή της Γκρενόμπλ, στα όρια με την επισκοπή της Ντι, υπάρχει ένας πολύ ψηλός βράχος στην περιοχή που οι κάτοικοι αποκαλούν Τριέβ. Ένας άλλος γειτονικός βράχος είναι απέναντί του, τον ονομάζουν «ίσο με αυτόν», καθώς έχει το ίδιο ύψος με εκείνον, αν και η κορυφή του είναι απρόσιτη. Αυτοί που κοιτούν από τον απέναντι βράχο βλέπουν εκεί μια διάφανη πηγή που κατηφορίζει σαν καταρράκτης μια κλιμακωτή σειρά βράχων και στην κορυφή του βράχου το χορτάρι πρασινίζει όπως σε ένα λιβάδι. Κάποτε βλέπουν εκτυφλωτικά λευκά σεντόνια που έχουν απλωθεί για να στεγνώσουν, όπως συνηθίζουν οι πλύστρες. Η προέλευση αυτού του θαύματος, η σημασία του, οι δημιουργοί του στάθηκε εύκολο να αναζητηθούν, αλλά πολύ δύσκολο να βρεθούν.

Read Full Post »