Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 26 Μαρτίου 2009

Ο τίτλος είναι από ένα διήγημα του αγαπημένου μου Κίπλινγκ, αλλά το διήγημα δεν έχει σχέση με αυτό που θέλω να πω. Σημαίνει περίπου «κακομεταχειρισμένη αυγή «. Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής:

 Το WordPress σου δείχνει στον πίνακα ελέγχου τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις στα μπλογκ του. Έτσι έπεσα πάνω σε ένα μπλογκ του οποίου το ακριβές όνομα δεν θυμάμαι· κάτι σαν «Έλληνας πατριώτης», στα ελληνικά ή στα αγγλικά (!), δεν είμαι σίγουρος, κατόπιν το σκέπασαν άλλα, πιο πρόσφατα ποστ. Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν: «ΓΝΩΡΙΖΑΤΕΟΤΙΟΙΑΡΧΑΙΟΙΠΡΟΓΟΝΟΙΜΑΣΓΡΑΦΑΝΚΕΦΑΛΑΙΑΚΑΙΧΩΡΙΣΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ;». Από την κλασική περιέργεια του μπλόγκερ το επισκέφθηκα, και όντως, όπως περίμενα, επαναλάμβανε την ίδια πρόταση πιο αναλυτικά (και με μικρά, και με διαστήματα), προσθέτοντας την κλασική ιδέα (που μου θυμίζει έντονα το Μαύρο Βιβλίο του Παμούκ) ότι αυτό καταπολεμά τη δυσλεξία, τη βραδύνοια, ίσως δε και τον καρκίνο. Ωραία· όποιος γυρίζει το ίντερνετ τα βλέπει συχνά αυτά, και η πρώτη αντίδραση είναι «άντε πάλι, κάθε πικραμένος».

Ωστόσο: κοιτάζω στην πάνω δεξιά γωνία το λεγόμενο «αμπάουτ μι», και κάτι με σταματά. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς πήγαινε, αλλά ήταν κάπως έτσι (θα προσπαθήσω να διατηρήσω από μνήμης τη στίξη, και το νόημα):

 «Γεια σας! Είμαι 17 χρονών, κάπου στη βόρεια Ελλάδα! Αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ ένα μπλογκ, ελπίζω να σας αρέσει!»

-ή κάτι τέτοιο-

και η επόμενη ανάρτηση: περιγράφει ένα παιδί που ενδιαφέρεται για την ιστορία και τους αρχαίους, αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση στους συμμαθητές του που βρίσκουν χρήσιμες μόνο τις θετικές επιστήμες. Κάπως έτσι.

Τι κάνεις σ’ αυτή την περίπτωση; Τι σκέφτεσαι; Μπορεί να κάνω λάθος· μπορεί να με παρέσυραν τα θαυμαστικά του παιδιού, μπορεί η ηλικία του, δεν ξέρω -ένιωσα τον πειρασμό να του γράψω ένα σχόλιο, του στυλ αν θέλει να ακούσει κάποιον δύο δεκαετίες μεγαλύτερο, να το ψάξει λίγο καλύτερα, κρίμα τόσος ενθουσιασμός να πάει στον Λιακό και στον Στυλιανίδη, μπορεί να διαβάσει κάτι άλλο, κάτι ακόμα και μη ελληνικό, μπορεί… μπορεί… Γνώρισα τέτοια παιδιά, στο στρατό· θυμάμαι ένα παιδί, πάλι από τη βόρεια Ελλάδα (κάτι έχει και το τραβάει αυτό το μέρος) που ήταν βέβαιος ότι ο Αριστοτέλης είχε πάρει τις γνώσεις του από τους εξωγήινους. Γελάτε; Ξαναδιαβάστε το «αμπάουτ μι», σκεφτείτε αυτό το παιδάκι των 17 χρονών που μόνο του, όπως φαίνεται, παλεύει να μάθει κάτι επειδή το θέλει, ενάντια σε ό,τι ενδιαφέρει την παρέα του που μάλλον θα ασχολείται αποκλειστικά με τον μπάοκ. Προσέξτε -και πάλι- τα θαυμαστικά· λένε πολλά. Δείχνουν την ηλικία, δείχνουν την αφέλεια, δείχνουν τον ενθουσιασμό. Ο φίλος μου (έτσι τον νιώθω) θα μπλέξει νομοτελειακά με τους παρανοϊκούς του «ελληνοκεντρισμού»· πιθανόν να καταλήξει ένα φασιστάκι, πιθανόν να καταλήξει ένας ελληναράς χωρίς ενδιαφέροντα, πιθανόν ο,τιδήποτε. Αλλά δείτε την αυγή, κακομεταχειρισμένη· σκεφτείτε τι δυνατότητες έχει, αυτή τη στιγμή.

Μετανιώνω πικρά που το άφησα να περάσει, αυτό το ποστ του, χωρίς να δοκιμάσω έστω να του πω τη γνώμη μου. Ο «Έλληνας πατριώτης» ίσως να μην άλλαζε γνώμη· μου φαίνεται ότι θα με άκουγε με ευγένεια (αυτό το φαντάζομαι από τη χρήση των θαυμαστικών), μάλλον χωρίς να πεισθεί. Στο διήγημα του Κίπλινγκ, πρόκειται για έναν νέο με λογοτεχνικές φιλοδοξίες και μεγάλες υποσχέσεις, που χαραμίζει τη ζωή του για να εκδικηθεί κάποιον επηρμένο συνάδελφό του· στην περίπτωση που περιγράφω, η αυγή -θέλω να πιστεύω- κρατά ακόμα τις υποσχέσεις της. Αχ, 17χρονε της βόρειας Ελλάδας, αχ, Έλληνα πατριώτη, αχ, εφηβεία που δεν ξέρεις που πηγαίνεις. Σου εύχομαι κάθε καλό, και χαλάλι -τελικά- αν πιστεύεις ότι γράφοντας κεφαλαία και χωρίς διαστήματα θα καταφέρεις οτιδήποτε. Αρκεί να κρατήσεις τα θαυμαστικά.

Read Full Post »