Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for 17 Μαρτίου 2009

Ναι! τα κατάφερα! Ορίστε λοιπόν και ο Ζακ Μπρελ, να τραγουδά το Jef εν έτει 1966. Όποτε τον βλέπω λυπάμαι τον εαυτό μου πριν από καμιά δεκαριά-δεκαπενταριά χρόνια που ανεχόταν τους λεγόμενους «ροκ περφόρμερς»… Και δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσο μονοθεματικό είναι γενικά το τραγούδι σήμερα· πόσο δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κάποιον που να μην αυτοβιογραφείται έστω ασυνείδητα, που να μπορεί να σε κάνει να νιώσεις στη θέση κάποιου που δεν είναι ούτε ο ακροατής, ούτε ο δημιουργός. Αλλά δεν μου αρέσει να πέφτω στη λούμπα του «πώς ήταν παλιά και τι συμβαίνει σήμερα». Ας περιοριστώ λοιπόν να εκφράσω τον απέραντο θαυμασμό μου σε ό,τι ακολουθεί:

Read Full Post »

Ελπίζω να δουλεύει το βιντεάκι… Είναι μια ερασιτεχνική ταινιούλα που τράβηξε ο Χούλιο Κορτάσαρ μαζί με την Κάρολ Ντάνλοπ, τότε γυναίκα του, στο Παρίσι· το βρήκα πολύ συγκινητικό.

 

Προσπάθησα να ανεβάσω και κάποια άλλα βιντεάκια που είχα μαζέψει παλιότερα, μεταξύ των οποίων τον Ζακ Μπρελ σε συναυλία και κλιπάκια της Λένας Πλάτωνος από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ωστόσο δεν καταφέρνω να τα ξαναβρώ. Μοιάζει να αποσύρθηκαν από το YouTube…

Read Full Post »

Πάντα μου άρεσε η ιστοριούλα που ακολουθεί. Την αναφέρει ο οθωμανός περιηγητής (αλλά κυρίως, θα έλεγα, συγγραφέας) Εβλιγιά Τσελεμπή, που έζησε το 17ο αιώνα. Εδώ στην πιστή (απ’όσο θυμάμαι) μετάφραση του Βλαδίμηρου Μιρμίρογλου, απολαυστική από μόνη της (Οι δερβίσσαι, Αθήνα 1940 [και ανατύπωση χ.χ.]). Ικτίς είναι η νυφίτσα. Διατηρώ τα πλάγια κλπ. του πρωτότυπου.

ΘΑΥΜΑΤΑ. Ο ΒΑΓΙΑΖΗΤ ΑΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ ΕΤΑΦΗ ΔΙΣ

Ο Εβλιά Τσελεμπή γράφει επί λέξει: «Ο Τάφος-προσκύνημα Βαγιαζήτ Χαν του Αγίου, υιού του πατρός της αλώσεως Μωάμεθ… Ούτος είναι Αυτοκράτωρ ιαματικός, ως και ο Ορχάν ο νικητής και ο Σουλτάνος Μουσταφάς. Ο ασθενής όστις ήθελεν επισκεφθή τον τάφον του, ευρίσκει ιάματα. Πλείστοι είναι οι άθλοι του κατά την διάρκειαν της βασιλείας του. Επτά δε έτη προ του θανάτου του, απέσχε της βρώσεως κρέατος εμψύχων. Ημέραν τινά τού επήλθεν η όρεξις να φάγη «πατσάν». Η ψυχή επέμενεν όλως ιδιαιτέρως, εκλιπαρούσα και ικετεύουσα. Εκείνος όμως καταβάλλων ύψιστον αγώνα, δεν έφαγε πατσάν. Τέλος διέταξε να τω φέρωσι πατσάν, με όξος και σκόρδον, εντός πινακίου και αποτεινόμενος προς την ψυχήν του είπεν: «Ω ψυχή, ιδού ήλθεν όπως επεθύμεις ο πατσάς. Έξελθε αν θέλης και φάγε».

Τότε δε από του στόματός του εξήλθεν εν παράδοξον ον, ομοιάζον με ικτίδα και με τυφλά τα όμματα, όπερ αμέσως τοποθετηθέν εις την άκραν του πινακίου, ήρξατο να ροφά τον ζωμόν του πατσά, ως δάκνων κύων. Μόλις δε κορέσαν την πείναν του και προστρέχον εις τον μανδύαν του Βαγιαζήτ, επεχείρει να εισέλθη εντός του σώματος του Βαγιαζήτ, δια του στόματός του, ο Βαγιαζήτ το έπληξε δια της χειρός και το εκύλισε χαμαί. Ενώ δε εκυλίετο κατά γης, ο Βαγιαζήτ εφώναξε:

-Κτυπήσατε αυτό».

Προσδραμόντα δε πάραυτα τα υπό τας διαταγάς του Μασατζή μπασσή παιδάρια, το εφόνευσαν δια των ποδών!

Ο Σεϊχουλισλάμης όμως της εποχής εκείνης εξέδωκε προς τούτο τον εξής Φετβάν (ιερονομικήν ρήτραν):

«Ο τέλειος άνθρωπος καθαγιάζεται δια της ψυχής ταύτης. Η ψυχή είναι συστατικόν του ανθρωπίνου σώματος. Πρέπει συνεπώς αφού συγυρισθή και σαβανωθή να τεθή αύτη εντός του τάφου».

Βάσει δε του Φετβά τούτου, η ψυχή αύτη, το ον εκείνο το εξελθόν του στόματος του Βαγιαζήτ, ήτοι η εις τα σαρκικά προσκεκολλημένη ψυχή του, σαβανωθείσα μετά την τέλεσιν πανδήμου νεκρωσίμου προσευχής, εις ην συνέρρευσε πλήθος πολύ, ετάφη εντός μικρού τάφου, πλησίον του θόλου του τεμένους Βαγιαζήτ.

Αυτός είναι ο λόγος, δι’ον άδεται δημοσία «ότι ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ απέθανε δις και ότι ήκουσε δύο φοράς την νεκρώσιμόν του προσευχήν».

 Προσθήκη 19/3: Κοίταξα λίγο το πρωτότυπο κείμενο του Εβλιγιά και παραθέτω και τον επίλογο της ιστορίας (αποδίδω κάπως ελεύθερα). Αφότου σκότωσε την ψυχή του ο Βαγιαζίτ δεν ξαναβγήκε από τον οίκο της μελαγχολίας· αποσύρθηκε από τον περίγυρό του, αδιαφορούσε για τις υποθέσεις των μουσουλμάνων και τη διοίκηση του κράτους [ακολουθούν διάφορες καταστροφές, εξεγέρσεις, ήττες κλπ.]. Σημειωτέον ότι και ο Βαγιαζίτ Μπισταμί (μεγάλος σούφι του 9ου αιώνα) έβγαλε την ψυχή του, την τάισε μαλεμπί, εκείνη όμως ξαναμπήκε στο ευλογημένο στόμα του. Ο σουλτάνος Βαγιαζίτ ωστόσο τη σκότωσε, και δεν έζησε για πολύ ακόμα.

Η πλήρης παραπομπή είναι: Orhan Şaik Gökyay (επιμ.), Evliya Çelebi Seyahatnâmesi. Topkapı Sarayı Bağdat 304 Yazmasının Transkripsiyonu-Dizini. 1. Kitap: İstanbul, Κωνσταντινούπολη: Yapı Kredi Yayınları 1996, σελ. 140.

Read Full Post »

Διαβάζεις κάτι, συνήθως απολαυστικό έτσι κι αλλιώς, και ξαφνικά πέφτεις σε μια φράση που σε κάνει να αφήσεις το βιβλίο και να χαμογελάς μόνος σου. Ορίστε δύο τέτοια διαμαντάκια από μια συλλογή αρχαίων και μεσαιωνικών (αν χωράν εδώ αυτοί οι προσδιορισμοί) διηγημάτων της Κίνας (Το χρυσό πανέρι, μετάφρ. Αλεξάνδρας Σωτηρίου, Αθήνα 1995):

(περίληψη προηγουμένων: η Κόκκινη Κλωστή είναι μια κοπέλα που εμφανίζεται στη ζωή του Χσιεχ Σουνγκ· στην πραγματικότητα, όπως τού αποκαλύπτει τελικά, είναι ένας άντρας που μετενσαρκώθηκε για να εξιλεωθεί επειδή ως γιατρός προκάλεσε το θάνατο τριων ανθρώπων. Ο Σουνγκ παραθέτει ένα αποχαιρετιστήριο συμπόσιο όταν εκείνη τού δηλώνει ότι θα εξαφανιστεί).

… Η Κόκκινη Κλωστή υποκλίθηκε μπροστά του και τα δάκρυα κύλησαν ποτάμι από τα μάτια της. Και ξαφνικά άρχισε να φέρεται σαν να είχε μεθύσει λιγάκι. Σηκώθηκε από την ψάθα της και από εκείνη τη στιγμή δεν την ξαναείδε κανείς.

 

Και το δεύτερο (από άλλο, αρχαιότερο διήγημα):

Την επόμενη ημέρα συζήτησε το θέμα με το φίλο του. «Μεγάλε αδελφέ μου, ο κόσμος λέει», είπε επιφυλακτικά, «ότι είσαι φάντασμα. Το αναφέρω απλώς επειδή άκουσα πρόσφατα τη φήμη αυτή».

«Α, ναι, είμαι φάντασμα», απάντησε η Μαύρη Πέτρα.

Read Full Post »

Νέος στο χώρο, κάτι δεν μπορώ να κάνω σωστά και η σελίδα About δεν ξέρω πού εμφανίζεται… Για να εξηγήσω λοιπόν τον τίτλο του ιστολογίου, την αναδημοσιεύω σε κανονικό ποστ, ελπίζοντας να αποκατασταθεί η βλάβη (ή η γκάφα).

 

 

Εγώ ο μισοκοιμισμένος δύτης των νιπτήρων

 

…ξυπνάς με τα υπολείμματα του παραδείσου που μισοείδες στο όνειρο να κρέμονται πάνω σου σαν τα μαλλιά ενός πνιγμένου: τρομαχτική ναυτία, άγχος, μια αίσθηση του επισφαλούς, του ψεύτικου και ιδίως του μάταιου. Πέφτεις μέσα ενώ πλένεις τα δόντια σου, είσαι πραγματικά δύτης των νιπτήρων, είναι σαν να σε ρουφάει η άσπρη λεκάνη, γλιστράς σε αυτή την τρύπα μαζί με το πουρί των δοντιών, τις μύξες, τα φλέγματα, την πιτυρίδα, τα σάλια και αφήνεσαι να παρασυρθείς με την ελπίδα πως έτσι θα επιστρέψεις στην προηγούμενη κατάσταση, σ’αυτό που ήσουν πριν ξυπνήσεις και το οποίο συνεχίζει να επιπλέει, βρίσκεται ακόμα μέσα σου, ταυτίζεται με σένα, αλλά έχει αρχίσει να απομακρύνεται. Πέφτεις για μια στιγμή μέσα ώσπου οι αμυντικοί μηχανισμοί της αφύπνισης, αχ τι όμορφη έκφραση, αχ τι γλώσσα, αναλαμβάνουν να σε συγκρατήσουν.

 

(Χούλιο Κορτάσαρ, Το κουτσό)

 

 Κάποια άλλα χαρακτηριστικά:

Αθηναίος σε επαρχιακή πόλη, ψυχολογικά διχασμένος ανάμεσα στα δύο αυτά -και σε άλλα- μέρη

Επάγγελμα ιστορικός, ευκαιριακός μεταφραστής, κατά καιρούς χασομέρης.

Έτος γέννησης 1973, μια γενιά κάπου «ανάμεσα» (ή έτσι μου φαίνεται).

Read Full Post »